ในข้อควำมด่วนที่ส่งมำจำกพระรำชวังมีเพียงไม่กี่ค ำ: องค์ชำยเก้ำรีบกลับมำอย่ำงรวดเร็ว! ผู้ส่ง: จำงหยวนซวนเทียนหมิงขมวดคิ้วและส่งจดหมำยให้เฟิงหยูเองในเวลำเดียวกันเขำก็พูดกับตัวเองว่ำ “จำงหยวนส่งข้อควำมด่วนจำกพระรำชวัง ควำมเป็นไปได้เพียงอย่ำงเดียวคือตำแก่ก ำลังสร้ำงปัญหำอีกครั้ง”เฟิงหยูเองสับสน“เสด็จพ่อจะสร้ำงปัญหำอะไรได้ ไม่ใช่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เจ้ำน ำทหำรไปสู้รบ”ซวนเทียนหมิงส่ำยหัวอย่ำงไร้ประโยชน์“ใครจะไปรู้ ! ไปกันเถอะไม่ว่ำจะด้วยวิธีใด เรำควรกลับไปอย่ำงรวดเร็ว” จำกนั้นเขำพูดกับผู้ส่งสำรที่น ำข้อควำมนั้น “ไปรำยงำนตัวต่อใต้เท้ำหลู่ บอกเขำว่ำองค์ชำยคนนี้ต้องรีบกลับไปที่เมืองหลวงและจะไม่อยู่ในเจียงโจว แต่ข้ำจะกลับมำอีกในอนำคตเพื่อพูดคุยเมื่อมีเวลำว่ำง”ผู้ส่งสำรทันทีตอบว่ำ“ผู้ใต้บังคับบัญชำคนนี้จะปฏิบัติตำม และจะรำยงำนไปยังใต้เท้ำหลู่ทันที เสด็จกลับอย่ำงปลอดภัยพะยะค่ะ”หลังจำกพูดอย่ำงนี้แล้วเขำก็ถอยกลับไปสองสำมก้ำวเตรียมที่จะดูกองทัพผ่ำนเมืองในเวลำนี้พวกเขำได้ยินเสียงโห่ร้องดังมำจำกทำงเหนือนอกเมือง”องค์ชำย รอก่อนพะยะค่ะ” ทุกคนหันกลับมำและเห็นทหำรวิ่งไปข้ำงหน้ำอย่ำงรวดเร็ว เมื่อมำถึงตรงหน้ำซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองเขำก็กุมมือของเขำ และกล่ำวว่ำ “องค์ชำย องค์หญิง มีรถม้ำจำกเมืองบินบิน พวกเขำบอกว่ำพวกเขำมำหำกองทัพ และหญิงสำวในรถม้ำก ำลังเรียกตัวเองว่ำพราชำยำเหลียนแห่งเฉียนโจวพะยะค่ะ”เฟิ
