งหยูเองเกือบหำยใจไม่ออกนำงลืมเรื่องนี้ได้อย่ำงไร หวู่หลี่เฉิง, โอ้ หวู่หลี่เฉิง, นำงดื้อรั้นจริง ๆ !นำงมองกลับไปที่องค์ชำยเหลียนซึ่งขี่ม้ำตัวเดียวกันกับองครักษ์เงำของเขำวันนี้ผู้กระท ำควำมผิดคนนี้สวมชุดขี่ม้ำและสวมเสื้อคลุมสีด ำที่หลังของเขำ เขำสูญเสียควำมงำมไปเล็กน้อย แต่สิ่งนี้ท ำให้เขำดูกล้ำหำญมำกขึ้น แม้ว่ำเขำจะยังคงดูเหมือนผู้หญิง แต่เขำก็ไม่ได้เป็นผู้หญิงอย่ำงที่เคยเป็นมำก่อน และดูเหมือนจะเป็นที่ยอมรับได้อีกเล็กน้อยกำรมำถึงของ“พราชำยำเหลียน” ท ำให้เฟิงจำวเหลียนค่อนข้ำงหวำดกลัว เขำรีบไปข้ำงหน้ำ ในเวลำเดียวกันเขำกระตุ้นซวนเทียนหมิง“เจ้ำบอกว่ำเจ้ำต้องกลับเมืองหลวงอย่ำงรวดเร็วหรือ ไปกันเถอะ ! เจ้ำก ำลังรออะไรอยู่ ? เรำต้องรีบ เร็วเข้ำ หำกมีข้อควำมด่วนจำกที่ไกลนั้นต้องมีบำงสิ่งเร่งด่วน”ซวนเทียนหมิงยิ้มอย่ำงแผ่วเบำ“ไม่รีบ”เฟิงหยูเองพยักหน้ำ“แน่นอนไม่ต้องรีบ” จำกนั้นนำงพูดกับทหำรที่ยืนเฝ้ำประตู “ไปเชิญพราชำยำเหลียนเข้ำมำในเมือง”ทหำรได้รับค ำสั่งและจำกไปแล้ว แต่องค์ชำยเหลียนแสดงออกอย่ำงขมขื่น “เสี่ยวหยำ เจ้ำรู้จักผู้หญิงบ้ำคนนั้น ? ”เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว“เจ้ำรู้จักนำงใช่ไหม?”“นั่นไม่ใช่ค ำพูดที่เสียเปล่ำหรือ? ” องค์ชำยเหลียนรู้สึกโมโหมำก“เฉียนโจวมีขนำดใหญ่มำก หำกเจ้ำบอกว่ำมีผู้หญิงคนหนึ่งที่เรียกตัวเองว่ำพราชำยำเหลียนทุกวัน ด้วยควำมยิ่งใหญ่เช่นนี้มันจะแพร่กระจำยไปทั่วทุกเมือง แม้ว่ำข้ำไ
