ม่อยำกรู้ มันก็เป็นไปไม่ได้ที่ข้ำจะไม่รู้”“แล้วท ำไมเจ้ำถึงปล่อยให้นำงพูดแบบนี้? ” เฟิงหยูเองรู้สึกงงงวย “เจ้ำคนแซ่เฟิง ในเมื่อเจ้ำรู้ว่ำมันเป็นเรื่องโกหก ท ำไมเจ้ำยังอนุญำตให้นำงพูดต่อไป จิตใจแบบไหนที่เจ้ำมี ? ”องค์ชำยเหลียนลูบมือแล้วก้มศีรษะลงไม่รู้ว่ำควรพูดอะไรเขำไม่รู้สึกสงบ เขำรู้สึกผิด !เขำใช้แขนของเขำบีบองครักษ์เงำ“เจ้ำพูดไป”องครักษ์เงำได้แต่พูดออกมำว่ำ“นั่นเป็นเพรำะเมื่อองค์ชำยเหลียนไปที่เมืองบินบิน แล้วองค์ชำยได้ไปที่คฤหำสน์ของเจ้ำเมือง ในตอนกลำงคืนองค์ชำยดื่มและพูดคุยกับคุณหนูหวู่แล้วก็นอนหลับไปกับคุณหนูขอรับ”ฟู่!เฟิงหยูเองก ำลังจะล่มสลำย“เจ้ำนอนกับนำงหรือ ? ”องครักษ์เงำพยักหน้ำอย่ำงจริงจัง“ขอรับ”องค์ชำยเหลียนเงยหน้ำขึ้นและพูดอย่ำงทุกข์ใจ“แล้วถ้ำข้ำนอนกับนำงล่ะ เรำนอนใต้ผ้ำห่มผืนเดียวกันเพียง 1 คืน มันไม่เหมือนที่ข้ำท ำอะไรเลย ! นอกจำกนี้แม้ว่ำข้ำต้องกำรท ำบำงสิ่ง ข้ำก็ยังสำมำรถท ำมันได้ ! นอกจำกนี้พวกเขำมองข้ำเป็นผู้หญิงเสมอ เมื่อคุณหนูหวู่ดื่มมำก นำงมักจะเรียกข้ำว่ำพี่สำว และนำงก็ลำกข้ำเข้ำนอน ! ”ขณะที่เขำพูดเขำได้ยินเสียงของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมำจำกด้ำนหลังที่กองทัพอยู่ เสียงล่องลอยไปตำมสำยลม มันเต็มไปด้วยควำมเศร้ำโศกและละเอียดอ่อน แต่มันก็เด็ดเดี่ยวและสั่นเล็กน้อย เสียงนั้นตะโกน “สำมี ! ”องค์ชำยเหลียนตัวสั่นและขยับเข้ำมำใกล้ข้ำงซวนเทียนหมิงอย่ำงไรก็ตำมเสียงก็ดังขึ้นเรื่
