อย ๆ และใกล้ชิดขึ้นเรื่อย ๆ และพูดต่อไปว่ำ“สำมี เจ้ำจะไปไหน ท ำไมเจ้ำไม่รอข้ำล่ะ สำมี เฉียนโจวล่มสลำยแล้วข้ำไม่สำมำรถถูกทิ้งให้อยู่ตำมล ำพังในเมืองบินบิน ทุกที่ที่เจ้ำไป ข้ำจะติดตำมเจ้ำไป ข้ำไม่ต้องกำรแยกจำกเจ้ำ ! ”อย่ำงช้ำๆ หลี่เฉิงหลุดจำกฝูงชนของทหำรและเดินหน้ำต่อไปเมื่อมีคนมำกมำยตรงหน้ำนำง นำงจะสังเกตเห็นองค์ชำยเหลียนทันทีกำรจ้องมองของนำงก็ไม่ควรพลำดแม้แต่เส้นผมท ำให้เป้ำหมำยของนำงงงงวย จำกนั้นนำงก็ก้ำวไปข้ำงหน้ำไม่กี่ก้ำวแล้วคว้ำสำยบังเหียนม้ำของเขำ “สำมี พำหลี่เฉิงไปกับเจ้ำด้วย”จำวเหลียนไม่ได้พบหลี่เฉิงมำหลำยปีแล้วเมื่อนึกย้อนกลับไปเมื่อเขำอยู่ในคฤหำสน์ของเจ้ำเมืองหลี่ หลี่เฉิงยังเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งและไว้ผมเปียสองข้ำง นำงน่ำรักมำก ๆ อย่ำงไรก็ตำมเด็กสำวจำกเวลำนั้น ผมของนำงผูกในลักษณะเดียวกับที่ผู้หญิงที่แต่งงำนแล้วจะ กำรสวมชุดแต่งงำนสีแดงสดดูเหมือนจะเก่ำไปหน่อย แต่ก็ชัดเจนมำก เมื่อนำงแต่งหน้ำ ชำดปกคลุมใบหน้ำสีขำวซีดและท ำให้นำงดูเหมือนคนตำยเขำอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจ“ท ำไมเจ้ำท ำให้ตัวเองเป็นแบบนี้ ? ”นี่ไม่ได้เป็นภำพของหญิงสำวอย่ำงชัดเจนหรือ ?หลี่เฉิงเช็ดใบหน้ำของนำงด้วยควำมตื่นตระหนกและถำมว่ำ“อะไรนะ ? หน้ำของข้ำเลอะหรือ ? องค์ชำยไม่ชอบหรือ ? ” ในขณะที่พูดอย่ำงนี้นำงดุบ่ำวรับใช้ของนำง “ข้ำบอกให้เจ้ำช่วยข้ำแต่งหน้ำในรถม้ำ แต่เจ้ำยืนยันว่ำมันไม่ด่ำง รอดูเถอะว่ำข้ำจะจัดกำรเจ้ำอ
