รั้งแรกที่พราชำยำหยุนไม่ได้แสดงควำมไม่เห็นด้วยกับกำรกล่ำวถึงฮ่องเต้นำงกลับเต็มไปด้วยควำมคำดหวัง แต่เดิมนำงเป็นนกภูเขำ นำงไม่เคยเป็นนกที่เลี้ยงในพระรำชวัง นำงมักจะเป็นคนที่ถกแขนเสื้อของนำงเพื่อกินเนื้อสัตว์จ ำนวนมำกในขณะที่ดื่มสุรำจ ำนวนมำก นำงคือหยุนเปียนเปี้ยน และนำงจะร้องเพลงเมื่อมีควำมสุขและสำปแช่งเมื่อไม่มีควำมสุข นำงไม่เคยอยำกจะเป็นคนที่สวมมงกุฎทองหรือปั้นยิ้มตลอดเวลำ หรือคนที่ผู้อื่นต้องค ำนับและกล่ำวถึงในฐำนะพราชำยำหยุน !ใช้เวลำ20 ปีในพระรำชวังก็เพียงพอแล้ว !กองทัพของซวนเทียนหมิงมำถึงเมืองหลวงก่อนแต่ไม่ได้เข้ำสู่เมืองหลวงอย่ำงที่เคยท ำมำก่อน ทหำรทั้งหมดกลับไปยังค่ำยทหำรในขณะที่มีเพียงซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองน ำกลุ่มที่มีหลี่เฉิงและเสี่ยวหยำเข้ำมำในเมืองหลวงทันใดที่รถม้ำเข้ำมำในเมืองเฟิงหยูเองไม่สำมำรถช่วยอะไรได้แต่คร ่ำครวญว่ำ “เมื่อเรำจำกไปก็เริ่มต้นของฤดูหนำว ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ผลิของปีต่อมำ ซวนเทียนหมิง ตอนนี้ข้ำอำยุ 14 ปีแล้ว” นำงกระพริบตำ “ในสถำนที่ของเรำ อำยุ 14 ปีเป็นวัยที่ข้ำยังคงเรียนหนังสืออยู่ ข้ำเพิ่งเรียนจบเมื่ออำยุ 22 เท่ำนั้น ข้ำจะแต่งงำนได้แล้ว”ซวนเทียนหมิงยกคิ้วและไม่ถำมสิ่งที่นำงหมำยถึงเมื่อนำงกล่ำวว่ำ“ในสถำนที่ของเรำ” เขำแค่จ้องมองนำง และกล่ำวอย่ำงเย็นชำ “พูดอีกครั้ง”นำงหดคอของนำงและนิ่งเงียบอย่ำงไรก็ตำมนำงก็บ่นอยู่ในใจในกำรเริ่มต้นกำรแต่งงำนตอนอำยุ 15 นั้
