อยู่ในที่โล่งถอนหำยใจพร้อมกับคนหนึ่งพูดว่ำ “เห็นได้ชัดว่ำองค์ชำยกลัวพราชำยำ! ”บุคคลอื่นถำม“บอกว่ำถ้ำพี่สำวเทียนวิ่งจริง ๆ เรำควรไล่ตำมหรือไม่ ? เรำควรจะท ำอย่ำงไรในสถำนกำรณ์นั้น ? ”ทุกคนส่ำยหน้ำ“ข้ำไม่รู้ ข้ำคิดว่ำเรำจะท ำให้ใครบำงคนขุ่นเคืองไม่ว่ำเรำจะท ำอะไร” ในที่สุดพวกเขำก็ยอมรับว่ำมันเป็นสถำนกำรณ์ที่ยำกล ำบำกส ำหรับพวกเขำก่อนจะกลับไป กำรพูดถึงวันที่ไม่มีพี่สำวเทียนนั้นเงียบจริง ๆหลังจำกออกเดินทำงพราชำยำหยุนยอมรับชะตำกรรมของนำงนำงบอกกับเฟิงจื่อหรูว่ำ “ขอให้ก ำลังใจในตอนท้ำย เรำคือผู้หญิงและเด็ก เรำทั้งคู่อ่อนแอและไม่สำมำรถเอำชนะกองก ำลังชั่วร้ำยได้” นำงถอดหมวกไม้ไผ่ออกจำกหัวของนำงแล้วจ้องมองที่ซวนเทียนฮั่วซวนเทียนหัวยิ้มอย่ำงขมขื่น“ข้ำไม่ได้ท ำสิ่งนี้เพื่อตัวเสด็จแม่เองหรือขอรับ”“สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ดีส ำหรับเรำได้อย่ำงไร? ” พราชำยำหยุนไม่เข้ำใจ“เรำทุกคนต้องกำรอยู่ข้ำงนอกและไม่ต้องกำรกลับไปที่เมืองหลวง เห็นได้ชัดว่ำเจ้ำไม่เข้ำใจควำมต้องกำรของเรำ แต่เจ้ำก็ยังบอกว่ำมันเป็นไปเพื่อประโยชน์ของเรำ เจ้ำไร้ยำงอำยจริง ๆ ”ซวนเทียนหัวกล่ำวว่ำ“เป็นประโยชน์ต่อเสด็จแม่จริง ๆ ข้อควำมมำถึงเมื่อวำนนี้ หมิงเอ๋อและอำเองได้เอำชนะเฉียนโจวแล้ว และเริ่มออกเดินทำงกลับเมืองหลวงเมื่อครึ่งเดือนก่อน เรำกลับเมืองหลวงช้ำกว่ำพวกเขำ”“อะไรนะ? ” พราชำยำหยุนตกใจมำก “พวกเขำต่อสู้กันจบแล้ว? พวกเขำก ำลังจะกลับไปที่เม
