จแข็งในกำรกลับไปยังเมืองหลวงในวันนี้ เขำจะไม่ยอมแล้ว เขำมองผู้หญิงสวมหมวกไม้ไผ่แล้วเอนไปข้ำงหน้ำโดยกล่ำวว่ำ “เสด็จแม่ เสด็จแม่จะเข้ำไปข้ำงในด้วยตัวเอง หรือจะให้ข้ำพำเข้ำไปข้ำงใน”พราชำยำหยุนตัวสั่นและถอยกลับไปสองสำมก้ำว“ข้ำจะไม่เข้ำไป”“ท่ำนแม่ไม่สำมำรถเข้ำไปข้ำงในได้”ในขณะที่พูดสิ่งนี้เขำเกำคำงของเขำ “ด้วยกำรที่มีคนมองมำกมำย พี่สำวเทียนจึงไม่กล้ำที่จะขึ้นรถ”พราชำยำหยุนหันกลับไปมองแน่นอนว่ำมีชำยผู้กล้ำหำญนับไม่ถ้วนยืนอยู่ตรงนั้น ทุกคนจ้องมองนำงเหมือนปีศำจ พราชำยำหยุนไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อยว่ำถ้ำนำงพยำยำมวิ่ง นำงจะถูกคนเหล่ำนั้นถูกกักไว้นำงตื่นตระหนกนำงกล่ำวอย่ำงงุนงง “มันน่ำละอำยที่ข้ำสูญเสียเงินมำกมำยกับเจ้ำตลอดวัน ในช่วงเวลำที่ส ำคัญเจ้ำยังคงช่วยเหลือคนนอก หลังจำกถูกเลี้ยงโดยข้ำ เจ้ำไม่ชอบข้ำเลยหรือ”ชำยผู้นี้มีควำมสัตย์ซื่อมำกโดยมีตัวแทนคนหนึ่งกล่ำวว่ำ“ส ำหรับเรำ องค์ชำยเจ็ดคือผู้ที่เลี้ยงเรำ ท่ำนคือคนนอก”พราชำยำหยุนโกรธแต่ไม่สำมำรถท ำอะไรได้ นำงหันกลับมำอย่ำงโกรธแค้นและนั่งลงส่งเสียงตะโกนดัง ๆ “ถ้ำเรำจะจำกไป จงรีบออกไป ! อย่ำท ำเสียงดัง ! ซวนเทียนฮั่ว ข้ำก ำลังพูดถึงเจ้ำ รีบเข้ำไปเร็ว! ”ซวนเทียนฮั่วยิ้มอย่ำงขมขื่นจำกนั้นหันไปรอบๆ แล้วตำมนำงไปองครักษ์เงำข้ำงนอกขับรถม้ำ ในขณะที่องครักษ์เงำอีก 10 คนตำมหลังในที่สุดพวกเขำก็ออกเดินทำงสู่เมืองหลวงหลังจำกที่รถม้ำนั้นอยู่ไกลออกไปคนกล้ำหำญยืน
