้ำในกองทัพ เมื่อพวกเขำมำถึงซงโจวพวกเขำรับหวงซวนและวังซวน เสี่ยวหยำยังตกลงที่จะไปยังเมืองหลวงกับพวกเขำ ในที่สุดกลุ่มก็รวมตัวกันอย่ำงสมบูรณ์และเริ่มกลับไปสู่เมืองหลวงอย่ำงจริงจังยืนอยู่ถัดจำกรถม้ำด้ำนหน้ำคฤหำสน์แม่ทัพในตะวันออกมณฑลฟู่โจว ผู้หญิงสวมหมวกไม้ไผ่ก ำลังกอดเด็กชำยอำยุสิบปีไว้ในอ้อมกอดของนำง และเจรจำกับซวนเทียนฮั่ว “จะไม่เลือกอีกหรือ ? ”ซวนเทียนฮั่วส่ำยหัว“ไม่ขอรับ”“งำนของเจ้ำยังไม่เสร็จสมบูรณ์กำรกลับเมืองหลวงในตอนนี้จะท ำให้เจ้ำผิด””ทุกอย่ำงปกติดีข้ำไม่สนใจว่ำจะมีควำมผิดขอรับ”“แต่เจ้ำไม่สำมำรถเลือกที่จะไม่สนใจต ำแหน่งในกองทัพที่เจ้ำสำมำรถสร้ำงได้ในที่สุด! ”“หำกสถำนะของข้ำคือกำรพังทลำยอย่ำงรวดเร็วนั่นก็หมำยควำมว่ำมันไม่ได้ถูกสร้ำงขึ้นอย่ำงแท้จริง มันไร้ประโยชน์”“ฮั่วเอ๋อ…”นำงเริ่มที่โมโห “อยู่ที่นี่ให้นำนกว่ำนี้ไม่ได้หรือ ? เรำจะอยู่ที่นี่อีกไม่กี่เดือน ไม่เป็นไรใช่หรือไม่ ? ”ซวนเทียนฮั่วส่ำยหัวอีกครั้ง“ไม่ดี” เขำเริ่มที่จะย้ำยนำงเข้ำไปในรถม้ำเฟิงจื่อหรูเป็นคนแรกที่ถูกอุ้มเด็กมองที่พราชำยำหยุนด้วยควำมเศร้ำโศกและเกือบจะเริ่มร้องไห้ “พี่เจ็ด จื่อหรูไม่อยำกกลับเหมือนกันขอรับ” เขำขอร้อง “จื่อหรูมำถึงจุดวิกฤติในกำรสนทนำกับที่ปรึกษำทำงทหำรหน่ำนกง เรำนัดกันต่อบ่ำยนี้ ! กำรออกจำกที่นี่ไม่น่ำเชื่อถืออย่ำงแท้จริง พี่เจ็ด ให้เวลำข้ำอีกสองสำมวันได้หรือไม่ขอรับ”“ไม่ได้”ซวนเทียนฮั่วเริ่มใ
