น ้ำเสียงที่ผ่อนคลำยรำวกับว่ำกำรจัดกำรกับจำวหยูนั้นเหมือนกับกำรจัดกำรกับสุนัขที่ตกอยู่ในคูน ้ำ ไม่มีควำมล ำบำกเล็กน้อยเลยแม้แต่น้อยกลิ่นอำยของอำกำศเย็นที่ล้อมรอบร่ำงกำยของจำวหยูรัศมีของบัณฑิตที่ครั้งหนึ่งเคยมีหำยไปอย่ำงสมบูรณ์ ในขณะนี้เขำเป็นเหมือนภูตผีที่มำจำกนรก แม้ว่ำเขำจะต้องกลับมำ เขำก็ต้องลำกใครสักคนลงไปกับเขำเขำรีบไปที่ซวนเทียนหมิงนิ้วมือซ้ำยกลำยเป็นเหมือนก้ำมปูขณะที่เขำดึงดำบออกมำด้วยมือขวำ แสงสะท้อนออกมำจำกน ้ำค้ำงแข็งบนดำบ และแม้แต่ชั้นของน ้ำแข็งก็สำมำรถสังเกตเห็นได้องค์ชำยเหลียนสูดหำยใจเข้ำอย่ำงรุนแรงและพูดด้วยควำมยำกล ำบำก “นั่นเป็นดำบที่ท ำจำกน ้ำแข็งอำยุหนึ่งหมื่นปีที่น ำมำจำกมณฑลที่หนำวที่สุดและเหนือสุดในเฉียนโจว มีเพียงหนึ่งเดียวในโลกนี้มันถูกส่งมำหลำยชั่วอำยุคนโดยตระกูลของอำจำรย์เขำ ใครจะรู้ว่ำเขำจะกลำยเป็นฆำตกรในปีนั้น และต้องจบด้วยกำรรับมอบดำบเล่มนี้ด้วย”เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว“น ้ำแข็งอำยุหนึ่งพันปีสำมำรถยืดหยุ่นได้หรือไม่ ? มันสำมำรถพันรอบเอวได้หรือไม่ ? ” ไม่ว่ำอะไรนำงก็ไม่เข้ำใจอย่ำงไรก็ตำมนำงก็รู้ว่ำมีหลำยสิ่งหลำยอย่ำงในประวัติศำสตร์ 5,000 ปีที่ไม่สำมำรถอธิบำยได้ ส ำหรับน ้ำแข็งพันปีมันค่อนข้ำงมหัศจรรย์กำรโต้กลับของจำวหยูมีควำมมุ่งมั่นที่จะน ำมำซึ่งควำมพินำศซวนเทียนหมิงรู้สึกหำยนะดังกล่ำว น่ำเสียดำยที่กำรโจมตีระดับนี้ไม่เพียงพอเขำกล่ำวว่ำ“ส ำหรับผู้ปกครองอำณำจัก
