่มคิด ในเวลำเดียวกันแส้ก็ชี้ขึ้น และตัดเปิดช่องเล็ก ๆ บนหลังคำ ทันทีหลังจำกนี้เขำก็พำนำงตรงไปในอำกำศบำนซูตำมหลังขณะที่ใช้พลังภำยในของเขำก่อนที่เขำจะสูงขึ้นได้มำก มีบำงสิ่งบำงอย่ำงที่รัดที่ข้อเท้ำของเขำ และเขำถูกดึงกลับลงไปที่พื้นเขำมองลงไปและพบว่ำองค์ชำยเหลียนจับข้อเท้ำของเขำอย่ำงสิ้นหวังขณะตะโกนว่ำ “อย่ำทิ้งข้ำ ! ” จมูกของเขำเกือบจะคดด้วยควำมโกรธ แม้กระนั้นเขำยังคงขึ้นไป และดึงมือองค์ชำยเหลียนน ำเขำออกมำผ่ำนช่องเมื่อกำรล่มสลำยของสวรรค์ส่วนสุดท้ำยของพระรำชวังฮ่องเต้ก็พังทลำยลงมำที่พื้นเมื่อองค์ชำยเหลียนเหลียวกลับมำ เขำบอกพวกเขำว่ำ “นี่เป็นกลไกท ำลำยล้ำงตนเองที่เฟิงจำวหยูเปิดใช้ก่อนหน้ำนี้ ควำมตั้งใจเดิมของเขำคือกำรลำกใครสักคนลงไปกับเขำ” ขณะพูดอย่ำงนี้เขำตบหน้ำอกแล้วพูดกับซวนเทียนหมิง “เป็นเรื่องดีที่เจ้ำมำ หำกเจ้ำไม่มำทักษะแมวสำมขำของเสี่ยวหยำจะท ำให้เรำกลำยเป็นเนื้อที่ถูกห่อเป็นเกี๊ยวของจำวหยู”ครำวนี้เฟิงหยูเองไม่ได้โต้กลับนำงยอมรับควำมผิดพลำดของตัวเอง “ข้ำเป็นคนที่ประมำทมำกเกินไป” จำกนั้นนำงก็มองที่ซวนเทียนหมิงด้วยควำมกลัวที่ยังคงเติมหัวใจนำง และกล่ำวว่ำ “เขำเล็งตรงข้อมือซ้ำยของข้ำ”ซวนเทียนหมิงดึงนำงเข้ำมำกอดและลูบผมของนำงเบำๆขณะที่ท ำสิ่งนี้เขำพูดว่ำ “อย่ำกลัว ไม่ต้องกลัว ข้ำอยู่ที่นี่แล้ว”องค์ชำยเหลียนหันหลังให้“หวำนเกินไป” จำกนั้นเขำเงยหน้ำขึ้นมองพระรำชวังของรำชวงศ์ที่พังทลำย
