ชุนเข้ำมำในเมืองหลวง สิ่งนี้ท ำให้พวกเขำสูญเสียอำณำจักรอย่ำงสมบูรณ์เฟิงหยูเองจ้องที่คนเหล่ำนี้อย่ำงไรก็ตำมนำงรู้สึกมำกขึ้นว่ำมีบำงอย่ำงผิดปกติ นำงถำมองค์ชำยเหลียน “ท ำไมไม่มีหนุ่มสำวแม้แต่คนเดียว ? เฉียนโจวของเจ้ำเป็นทุกข์จำกปัญหำที่เกิดขึ้นจริงหรือไม่ ? ”องค์ชำยเหลียนกล่ำวว่ำ“เป็นไปได้ที่คนแก่เข้ำไปในพระรำชวังในขณะที่เด็ก ๆ อยู่ที่บ้ำน”หลังจำกที่มีกำรกล่ำวถึงเรื่องนี้ทหำรที่วิ่งเข้ำมำพระรำชวังก็กลับมำ สิ่งที่พวกเขำน ำกลับมำเป็นสมำชิกที่มีอำยุมำกกว่ำของรำชวงศ์เฟิงหยูเองเข้ำใจทันทีว่ำเกิดอะไรขึ้นและสั่งให้บำนซูอย่ำงรวดเร็ว “ออกค ำสั่งให้ค้นหำสมำชิกที่หลบหนีจำกรำชวงศ์เฉียนโจว ไม่ว่ำพวกมันจะเป็นชำยหรือหญิง ให้จับเป็นหำกเป็นไปได้ หำกจับเป็นไม่ได้ก็จับตำย น ำหัวและนิ้วก้อยของพวกมันกลับมำให้ข้ำ”บำนซูพยักหน้ำและออกไปค ำพูดเหล่ำนี้ฟังดูเหมือนค ำสำปต่อหูของผู้คนจำกเฉียนโจว“องค์หญิงจี่อันท ำไมต้องก ำจัดทุกคน ! ” ใครบำงคนตะโกนเสียงดัง “เด็ก ๆ เหล่ำนั้นไร้เดียงสำ”ดวงตำของเฟิงหยูเองดุร้ำยและเอื้อมมือไปที่แขนเสื้อของนำงนำงดึงแส้ออกมำอย่ำงดุเดือด ด้วย “เพี้ยะ” แส้ตัดผ่ำนเสื้อหนำวหนำและตัดผ่ำนเนื้อ นำงกล่ำวว่ำ “เด็ก ? น้องชำยของข้ำยังเป็นเด็ก แต่เฉียนโจวของเจ้ำยังตัดนิ้วข้ำงหนึ่งของเขำและท ำให้เขำทุกข์ทรมำน ถ้ำไม่ใช่เพรำะข้ำมำช่วยเขำไว้ทัน เขำจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่ำงไร ? เจ้ำควรได้รับอนุญำตให้ฆ่ำผ
