อ นับตั้งแต่ซวนเทียนหมิงรู้จักกับเฟิงหยูเอง มันเป็นเป่ยจื่อที่สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในตอนแรกหลังจากนั้นกองทัพจะรู้สึกถึงความรักระหว่างคนทั้งสอง หลังจากนั้นเขาก็หยุด และใส่ใจชายาของเขาจนกว่าทุกคนรู้เกี่ยวกับมัน ไม่มีข้อมูลที่ถูกระงับไว้
ตัวอย่างเช่นเมื่อเฟิงหยูเองจ้องมอง มือขวาของซวนเทียนหมิงลูบหัวของนางทันที และลูบด้วยความรักไม่กี่ครั้งก่อนที่เขาจะกล่าวว่า “ในตอนแรกรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย หากชายารักปรารถนาจะรู้ สามีจะสอนเจ้าเกี่ยวกับเรื่องนี้เมื่อเรากลับไป”
แม่ทัพทั้งหมดก้มหัวและทำหน้าบูดบึ้งหันหลังให้กับสถานการณ์
องค์ชายเหลียนกลอกตาอย่างสง่างาม ฉากนี้เป็นฉากที่จะกระตุ้นความขุ่นเคืองของทั้งชาย และพระเจ้า ลืมมันไปเถอะ…“บอกพวกเขาว่าถ้าพวกเขาไม่แสดงขบวนทัพของพวกเขา เราจะแข่งขันในการยิงธนู ! องค์ชายผู้นี้ปรารถนาที่จะแข่งขันกับเสี่ยวหยา หากนางชนะ จะได้รับเมืองลั่วเป็นรางวัล ถ้านางแพ้… ให้กลับราชวงศ์ต้าชุนทันที ! ”
ทหารส่งข้อความและเลียนแบบน ้าเสียงขององค์ชายเหลียน มันสดใสมาก
เฟิงหยูเองและซวนเทียนหมิงมองหน้ากัน จากนั้นนางก็หันมามององค์ชายเหลียน นางพูดเสียงดัง “เจ้าเอาชนะข้าไม่ได้”
คนที่อยู่ด้านบนสุดของกำแพงไม่ขยับและไม่มีคำพูดใด ๆ ส่งมาอย่างไรก็ตามนางไม่รู้ว่าองค์ชายเหลียนยืนอยู่บนยอดกำแพงขณะมองดูผู้คน ความหึงหวงในดวงตาของเขาเกือบทำให้น ้าตาไหล เขาพูดด้วยความยากลำบาก “ถูกต้อง !
