ข้าชนะไม่ได้เพราะไม่รู้วิธีการยิงธนู”
ทหารที่อยู่ข้าง ๆ เขาต้องการที่จะให้คำแนะนำ อย่างไรก็ตามองค์ชายเหลียนได้รับคันธนูจากด้านหลังแล้ว เขาพยายามที่จะทำให้มันนิ่งและพยายามเหนี่ยวมันสองสามครั้ง แต่พบว่าเขาไม่สามารถเหนี่ยวมันได้เต็มที่ “เอามือมาให้ข้า” เขาพูดกับทหารองครักษ์ “ข้าไม่อาจถือคันธนูบ้าง แต่ข้าไม่สามารถสูญเสียอิทธิพลของข้าได้ ไม่ว่าในกรณีใดข้าต้องยิงลูกธนู 1 ดอก อย่าให้ราชวงศ์ต้าชุนดูถูกพวกเรา”
ทหารองครักษ์ก้าวไปข้างหน้า และยืนอยู่ตรงหน้าเขาพูดด้วยน ้าเสียงหนัก “องค์ชายสามารถยิงธนูได้ แต่ลูกน้องนี้จะปิดกั้นลูกธนูที่พวกเขายิง”
องค์ชายเหลียนหยุดสักครู่แล้วผลักสองสามครั้งหวังว่าจะได้ออกจากทาง เป็นผลให้เขาไม่สามารถย้ายทหารองครักษ์ “หลีบไปให้พ้นทาง ! ”เขาใช้ประโยชน์จากสัดส่วนของเขา “เสี่ยวหยาจะไม่ยิงใส่หัวข้า”
“นางคือองค์หญิงจี่อันของราชวงศ์ต้าชุน ! ” ทหารองครักษ์เตือนเขาอีกครั้งว่า “นั่นคือศัตรูที่เฉียนโจวได้ต่อสู้ด้วย เหตุผลที่พวกเขายืนอยู่ที่นั่นคือเข้าไปในเมืองลั่ว และพิชิตเฉียนโจว เปลี่ยนที่ดินผืนนี้ให้กลายเป็นของตระกูลซวน ! องค์ชายโปรดคิดทบทวนอีกครั้งพะยะค่ะ ! ”
“องค์ชายผู้นี้คิดหลายครั้งแล้ว ! ” องค์ชายเหลียนพยายามอย่างที่สุดที่จะดึงทหารองครักษ์ออกจากทาง “ลุกขึ้น เจ้าต้องไม่ระแวงและเด็ดเดี่ยวมากเกินไป แม้ว่าลูกธนูยิงมา ตราบใดที่นางไม่ได้ฆ่าองค์ชายผู้นี้เมื่อเทียบกับคำขอที่
