าเขาโกรธมาก “นางคือบุตรสาวของข้า ในฐานะบิดา ข้าไม่สามารถยอมแพ้เพราะนางป่วย”
“คนบ้าควรถูกส่งไปตาย ! ” ผู้หญิงคนนั้นตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาที่จ้องมองที่หลี่เฉิงนั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจและความเลวทราม
หลี่เฉิงหยุดให้ความสนใจกับนาง นางรีบไปช่วยบรรเทาอาการหายใจของใต้เท้าหวู่ นางกล่าวว่า “ด้วยภรรยาที่เลวทรามในตระกูล ทุกอย่างจะจางหายไป ท่านพ่อถ้าท่านพ่อต้องการ ท่านพ่อสามารถทิ้งภรรยาของท่านพ่อ ข้าสามารถขอให้องค์ชายเหลียนให้การสนับสนุนท่านพ่อได้เจ้าค่ะ”
“เฉิงเอ๋อ…”
“ท่านพ่อไม่ต้องกังวล เฉิงเอ๋อจะไม่เพิกเฉยต่อท่านพ่อ” นางมองหญิงสาวอีกครั้งและพูดอย่างเย็นชาว่า “ข้าขอเตือนเจ้าใช้ตัวตนของข้าในฐานะพราชายาเหลียนเพื่อให้ความสนใจกับเจ้า ความดีของผู้หญิง การเป็นคนดีเป็นรากฐานของการเป็นคน อย่าทำเกินเลยมากเกินไป ข้าจะเป็นคนแรกที่ไม่ยกโทษให้เจ้า ! ”
“นังบ้า ! ” ผู้หญิงคนนั้นกลายเป็นบ้าด้วยความโกรธ วิ่งไปข้างหน้า “ข้าจะบีบคอเจ้าให้ตาย เจ้ามันบ้า ! ”
หลี่เฉิงไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าทำอะไร นางตัวแข็งทื่อด้วยความกลัวและยังยืนอยู่กับที่ดูมือของผู้หญิงเอื้อมมือมาที่คอของนาง ใต้เท้าหวู่ดึงนางออกไปและพยายามปกป้องนาง ในเวลานี้แขนที่ถูกเหยียดตรงก็ถูกทำลายอย่างกะทันหัน ราวกับว่าใครบางคนจับข้อมือ ทันใดนั้นเนื่องจากนางไม่สามารถออกแรงได้
ใบหน้าของผู้หญิงนั้นซีดจากความเจ็บปวด อ้าปากกว้าง นางไม่กล้าหายใจหนัก มองด
