ูข้อมือที่ว่างเปล่าซึ่งนางไม่สามารถยกได้อีกต่อไปนางมองไปในทิศทางของเฟิงหยูเอง นางดูเหมือนจะเห็นบางสิ่งบางอย่างบินไปจากทิศทางนั้น และเกิดขึ้นกับข้อมือของนาง นางไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่นางจำได้ทันทีว่าไม่ใช่แค่หลี่เฉิงบ้านั่งอยู่ที่นี่ นอกจากนี้ยังมีองค์ชายเก้าของราชวงศ์ต้าชุนและองค์หญิงจี่อัน
เฟิงหยูเองมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นและเต็มไปด้วยความรังเกียจ ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้บอกว่านางจะโยนหลี่เฉิงลงไปในภูเขาเพื่อให้ดิ้นรนเอาชีวิตรอดด้วยตัวเอง สิ่งนี้ทำให้นางนึกย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาที่เจ้าของร่างเดิมอยู่ ความทรงจำเดิมของเจ้าของร่างปรากฏขึ้นในใจของนางอีกครั้งหลายปีที่ผ่านมาในหมู่บ้านบนภูเขาและการถูกรังแกอย่างไม่สิ้นสุดจนกระทั่งนางถูกฆ่าตาย ทั้งหมดนี้ทำโดยสมาชิกในตระกูลที่ใกล้ชิด ถ้านางถูกบอกให้ดูขณะที่หลี่เฉิงประสบชะตากรรมเดียวกัน นางก็ทำไม่ได้
“เจ้าลองพูดซ ้าอีกครั้ง” นางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา กลิ่นอายที่นางปลดปล่อยออกมานั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากการพูดคุยกับหลี่เฉิงเมื่อเผชิญหน้ากับหลี่เฉิง ผู้หญิงคนนั้นก็สามารถสาปแช่งได้โดยไม่ต้องสนใจอะไรในโลก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเฟิงหยูเอง นางก็รู้สึกราวกับว่าวิญญาณของนางถูกบีบรัด นางกลัวว่าถ้านางพูดคำอื่น นางก็จะต้องพินาศทันที
ผู้หญิงคนนั้นส่ายหน้า นางไม่กล้าพูดอะไรสักคำเดียว ใต้เท้าหวู่โกรธมาก “ทำไมเจ้ายังไม่คุกเข่า ! ” หลังจากพูดอย่างนี้ เขาคุกเข่าต่อ
