ทุกชั้นของหอคอยเต็มไปด้วยผู้คนและปกคลุมด้วยกลอง เสียงกลองนั้นมาจากด้านนั้น เมื่อรวมเข้ากับเสียงเป่าเขาสัตว์ มันก็เข้าไปในหูของผู้คนและควบคุมจิตใจของพวกเขา“ตรงนั้น ! ” นางชี้ไปในทิศทางของหอคอยและพูดกับซวนเทียนหมิง “คิดวิธีที่จะทำให้เราเข้าใกล้ ข้ามีวิธีจัดการกับพวกเขา”ซวนเทียนหมิงรู้ว่าถ้าเฟิงหยูเองบอกว่านางมีวิธี เขายิ้มอย่างมีเลศนัยและดึงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เข้ามาในอ้อมแขนของเขาพร้อมกับพูดเสียงดังว่า “สามีจะพาเจ้าข้ามไป ! ”เช่นเดียวกับที่เขาพูดสิ่งนี้เฟิงหยูเองรู้สึกว่าเท้าของนางลอยขึ้นจากพื้นทันที ทหารนับพันอยู่ใต้เท้าของพวกเขา และซวนเทียนหมิงใช้พลังภายในของเขาทะยานขึ้น ในเวลาเดียวกันเขาขยับแส้ของเขาและเปิดช่องว่างกลางอากาศอย่างไรก็ตามทหารของค่ายกลกำแพงพันแนวไม่คิดว่าพวกเขาจะใช้พลังภายใน เสียงเขาสัตว์เปล่งออกมาและผู้คนในกำแพงพันแนวก็ถูกยกขึ้น ทีละคนทหารยืนบนไหล่ของกันและกัน ในพริบตาเดียวพวกเขาสร้างกำแพงสูงที่สุดเท่าที่พวกเขากระโดด ซวนเทียนหมิงฟาดแส้รอบตัวและกำแพงมนุษย์ไม่สามารถทนต่อการโจมตีแบบนี้ ส่งผลให้เกิดเสียงดังพังทลายแต่ไม่ว่ามันจะยุบตัวลงแค่ไหน พวกเขามีคนจำนวนมาก เมื่อการล่มสลายครั้งเดียวทำให้ทหารจำนวนมากขึ้นรีบวิ่งไปที่จุดของพวกเขา แส้ของซวนเทียนหมิงเริ่มช้าลง ดาบของศัตรูตัดผ่านผมของเขา แต่หลังจากทำเช่นนี้แล้วแส้ก็พุ่งออกมาและกลายเป็นเข็มแทงทะลุหัวใจของคนที่ถือดาบเฟิงหยูเอง
