มองตรงไปที่หอคอยสูงพูดด้วยเสียงเบา ๆ ว่า “เอาล่ะสถานที่นี้ดี สูงขึ้นอีกเล็กน้อย สูงขึ้นไปอีกเล็กน้อย ! ”ซวนเทียนหมิงเคลื่อนไหวตามที่นางสั่ง โดยใช้พลังภายในของเขาซํ้า ๆ เพื่อให้สูงขึ้น ในที่สุดเฟิงหยูเองยกมือขวาขึ้นและเล็งไปที่บุคคลที่อยู่บนยอดหอคอย ด้วยเสียง “ปัง” ทำให้เกิดเสียงกระสุนพุ่งออกมา นัดเดียวเพียงพอที่จะทำให้ผู้คนในกำแพงซึ่งก่อตัวขึ้นมาตกอยู่ในความระสํ่าระสายเล็กน้อยกระสุนนัดนั้นเข้าที่กลางหน้าผากของคนที่ตีกลอง และคนนั้นตกลงมาจากหอคอยโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าซวนเทียนหมิงกำลังจะโห่ร้อง เขาเห็นคนอีกคนหนึ่งปีนขึ้นไปบนยอดหอคอยแทนที่คนที่ล้มลง จังหวะที่เอาแน่เอานอนไม่ได้กับการสูญเสียคนคนหนึ่งนั้นก็กลับคืนสู่สภาพปกติอย่างรวดเร็ว“โจมตีกลองไม่ใช่คน ! ” ซวนเทียนหมิงสามารถเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นพูดอย่างเร่งด่วนว่า “กลองที่ใช้สำหรับการสร้างกำแพงพันแนวนั้นทำมาจากผิวหนังมนุษย์ มีการเตรียมไม่มากเกินไป คนตีกลองเพิ่มอีกไม่กี่คน”หลังจากเฟิงหยูเองประสบกับความล้มเหลวในการโจมตีคน นางก็เข้าใจทันทีว่านางต้องโจมตีกลอง เมื่อคำพูดของซวนเทียนหมิงถูกพูดออกมา นางก็ดึงปืนออกมาอีกครั้งและยิงไปที่กลองในแนวสายตาของนาง“ปัง ปัง ปัง ปัง ! ” หลังจากกระสุนปืนจำนวนมากยิงกลอง กลองก็พังทลายและเสียงก็เงียบไปในขณะที่ขบวนนั้นเริ่มแตกแยกกันซวนเทียนหมิงใช้พลังภายในของเขาเพื่อเปลี่ยนทิศทางซํ้า ๆ หลังจากเฟิงหยูเองยิงกระสุน
