วรจะให้เงิน 150,000 หยวนตอบแทนเขาแล้วสิ
หลังจากได้เงินก้อนนี้ เขาจะไปเที่ยวให้หนำใจก่อน จากนั้นค่อยซื้อรถมือสองสักคัน…
การค้าแบบนี้ ไม่ว่าจะคำนวณอย่างไรก็คุ้ม เขาได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย เรียกได้ว่างานนี้เขากินอิ่มแปล้เลยทีเดียว!
“สวัสดีค่ะ คุณชื่อหลัวอี้ใช่ไหมคะ?”
ขณะที่หลัวอี้กำลังจินตนาการถึงอนาคตอันใกล้นี้ เขาก็ได้ยินเสียงพยาบาลคนหนึ่งดังมาจากข้างหลัง
“ผมเอง มีอะไรหรือครับ?”
“คุณนี่เป็นลูกกตัญญูตัวจริงเลยนะคะ ฉันไม่เคยเห็นลูกคนไหนปฏิบัติต่อพ่อได้ดีขนาดนี้ น่าชื่นชมจริง ๆ คุณเองก็ไม่ได้แต่งตัวดูดีอะไร แต่ดูแลคุณพ่อเป็นอย่างดีเชียว” พูดจบ พยาบาลก็ยื่นใบเสร็จให้เขา
หลัวอี้ไม่เข้าใจว่าพยาบาลพูดเรื่องอะไร แต่พอใบเสร็จมาอยู่ในมือ เสียงแหลมก็ดังลั่นห้อง “หนะ… หนึ่งแสนห้าหมื่น!”
พยาบาลเห็นท่าทางของเขาก็รู้สึกแปลกใจ “ค่ะ หนึ่งแสนห้าหมื่น ดูทำเข้า ตื่นเต้นไปได้ คุณลูกกตัญญู ดูแลพ่อของคุณดี ๆ นะคะ มีอะไรก็กดกริ่งเรียกได้”
หัวของหลัวอี้ส่งเสียงดังอื้ออึง ทำให้ไม่ได้ยินที่พยาบาลพูดเลย!
ที่แท้หานชิงอวี่หมายถึงแบบนี้นี่เอง!
เขาโอนเงินเข้าบัญชีพ่อ ให้ดูต่างหน้าแต่ใช้ไม่ได้!
“ลูกชายคนนี้กตัญญูจริง ๆ ไม่เหมือนพวกเรา นอนโรงพยาบาลเป็นเดือนแล้ว ยังไม่เห็นหน้าลูกสักครั้ง!”
“คุณพ่อคนนี้โชคดีจริง ๆ”
“ถ้าฉันมีลูกที่กตัญญูแบบนี้ แม้แต่ตอนนอนหลับก็คงจะยิ้มอย่างมีความสุขแน่”
“…”
ภายในห้องพักผู้ป่วย คนไข้คนอ
