ก็มาถึงชั้นสอง หลังจากขึ้นบันไดมันก็หยุดรอบ ๆบันได และไม่ขยับ หลังจากนั้นครู่หนึ่งเจ้าของโรงเตี๊ยมกล่าวว่า “คนอยู่ทุกห้อง นอกจากญาติห่าง ๆ ของท่านผู้นำแล้ว ทุกคนยังต้องอยู่ในห้องต่อไป”
เจ้าหน้าที่เปล่งเสียง “ไม่” ออกมาแล้วถอนหายใจสองครั้งแล้วกล่าวขึ้นว่า “ทุกคนในห้อง พรุ่งนี้จะเป็นวันเกิดของท่านผู้นำในสามมณฑลทางภาคเหนือของเรา ท่านผู้นำได้กล่าวว่าท่านรู้สึกขอบคุณขุนนางของท่านที่มาทางเหนือจากที่ไกลแสนไกล ของกำนัลที่ทุกคนเตรียมไว้จะถูกนำไปก่อน พวกท่านจะสามารถเดินทางได้ในวันพรุ่งนี้ ! ”
ครั้งนี้มีการกล่าวว่าผู้คนในห้องไม่สามารถนั่งนิ่งได้อีกต่อไป พวกเขาทั้งหมดเปิดประตู พวกเขาต้องการออกไปข้างนอกและถามคำถามบางอย่าง แต่ทหารรักษาการณ์อยู่ด้านนอกก็นำอาวุธของพวกเขาออกมาทันที และพูดพร้อมกันว่า “กลับมา ! ”
เฟิงหยูเองยังเปิดประตูแต่ไม่ได้ออกไป นางยืนอยู่ข้างในห้องและดู นางเห็นว่าคนที่อยู่บนบันไดนั้นเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา เขาเกิดมาค่อนข้างสูงและมีหนวดเต็มใบหน้า เขามีดวงตากลมโตที่เปรียบได้กับระฆังทองแดง และเขาดูดุร้ายมาก เขาบอกว่าเขามารับของกำนัลวันเกิด แต่ถ้ามีคนพบเขาข้างนอก พวกเขาส่วนใหญ่จะคิดว่าเขาเป็นโจร
ความจริงพิสูจน์ว่าเฟิงหยูเองไม่ได้เป็นเพียงคนเดียวที่มีความคิดเหล่านี้มีแม้แต่คุณหนูที่พูดโดยไม่คิดว่า “เจ้ามาจากพระราชวังของท่านผู้นำหรือ ? ทำไมเจ้าดูเหมือนโจรในภูเขา ? ทุกคนบอกว่าภา
