ดังนั้นนางพยักหน้าและเฝ้าดูเป่ยจื่อนั่งลงตรงหน้านาง จากนั้นนางก็ปีนขึ้นไปบนหลังของเขาโดยไม่ถือตัว
เป่ยจื่อลุกขึ้นและขยับร่างของนางเล็กน้อยจากนั้นก็เดินไปพร้อมกับกล่าวว่า “เจ้าหนักจริง ๆ ข้าไม่รู้ว่าสิ่งที่เจ้ากินจะทำให้เจ้าตัวใหญ่ขนาดนี้ ทุกคนบอกว่าผู้หญิงควรผอมและตัวเบา เจ้าจะออกเรือนไปทั้งแบบนี้ได้อย่างไร”
เป่ยฟู่หรงบิดหูของเขาและโต้กลับ “ไม่ว่าทางใดทางหนึ่งข้าไม่ได้กินคนไม่ว่าจะด้วยวิธีใดเจ้าจะไม่ได้แต่งงานกับข้า เจ้าสนใจทำไมว่าข้าหนักหรือไม่”
“ข้าไม่ได้คิดเกี่ยวกับอนาคตของลูกเขยของตระกูลเป่ย ! พูดว่าถ้าเจ้ากินมากเกินไป ถ้าเขาไม่ชอบเจ้าในอนาคตและรับอนุมา เจ้าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร ? ”
“ผู้ชายทุกคนไม่มีอนุหรอกหรือ ? ” นางตอบ “ข้าเองไม่สนใจเลย ดังนั้นเจ้าจะเป็นห่วงเรื่องอะไร ? ”
เป่ยจื่อบอกกับนางว่า “นั่นเป็นเพราะเจ้ายังไม่เคยเจอใครที่เจ้าชอบ นั่นเป็นเหตุผลที่เจ้าพูดว่าเจ้าไม่สนใจ รอจนกว่าจะถึงวันหนึ่งเมื่อเจ้ามีผู้ชายที่เจ้าชอบ ถ้าผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏใกล้เขา เจ้าจะต้องเต็มไปด้วยความโกรธ” เป่ยจื่อวิเคราะห์อย่างระมัดระวังสำหรับเป่ยฟู่หรงราวกับว่าเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ
เป่ยฟู่หรงหัวเราะคิกคักและขยับไปรอบ ๆ บนหลังของเป่ยจื่อ และแตะเบา ๆ ที่ด้านหลังเป่ยจื่อมันเบามาก และจะไม่มีใครสังเกตถ้าเขาไม่ใส่ใจ การสัมผัสนั้นละเอียดอ่อนมากและทำให้เป่ยจื่อหน้าแดงตั้งแต่แก้มถึงหูของเขา เมื่อเขาพูดอีกค
