รั้งมันก็ยิ่งอ่อนโยน เขาถามเป่ยฟู่หรง “เจ้าหัวเราะอะไรหรือ ? ” เสียงของเขาเบามากทำให้เป่ยฟู่หรงหยุดชั่วขณะ
แต่นางก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็วโดยแยกความคิดลึกลับที่ปรากฏในใจของนางออก นางกล่าวกับเป่ยจื่อ “ข้าหัวเราะที่เจ้าพูดเหมือนผู้มีประสบการณ์และดูเหมือนจะเข้าใจทุกอย่าง เป็นไปได้หรือไม่ที่เจ้ามีผู้หญิงหลายคนอยู่ข้างเจ้า และผู้หญิงคนหนึ่งหึง ? ” ใครจะรู้ว่าทำไมแต่เมื่อนำหัวข้อนี้ขึ้นมา เป่ยฟู่หรงพบว่าคำพูดของนางมีน ้าเสียงอิจฉาเล็กน้อย นางเริ่มรู้สึกกังวลกับการวิเคราะห์ก่อนหน้านี้ของนาง ดูเหมือนว่านางกลัวว่าเป่ยจื่อจะพยักหน้า ดังนั้นนางจึงกล่าวเสริมอย่างรวดเร็ว “แต่เจ้าอยู่กับองค์ชายเก้าตลอดเวลา และไม่มีเวลาเจอผู้หญิงเหล่านั้น”
เป่ยจื่อสามารถได้ยินเสียงและมุมริมฝีปากของเขากระตุกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเขาก็กล่าวอย่างเชื่อฟัง “แน่นอนข้าไม่มีเลย ทั้งหมดนี้ข้าได้ยินจากองค์หญิง นางบอกว่าถ้าองค์ชายกล้ามองหาผู้หญิงคนอื่น นางจะฆ่าทุกคนที่องค์ชายพบ หลังจากนั้นนางก็จะตัดของลับองค์ชาย ฮ่าๆ เจ้าไม่รู้ แต่องค์หญิงของเราดุร้ายจริง ๆ ”
“อืม” เป่ยฟู่หรงยิ้ม และพยักหน้า “อาเองพูดถูก ถ้าข้าสามารถเจอคนแบบนั้นข้าก็จะพูดอย่างเดียวกันกับนาง” อารมณ์สดใสของนางลดลงในทันทีหลังจากมีการพูด นางจะยังมีโอกาสแบบนี้อีกหรือไม่ ? นางจะเดินบนขอบของดาบตลอดการเดินทางครั้งนี้ นางกลัวว่าเมื่อพวกเขาไปถึงภาคเหนือ ชีวิตของ
