ว่าจะหยุด ไม่มีคนในภูเขาที่จะกวาดมันออกไป และมันก็หนาวกว่าข้างนอกเล็กน้อย เช่นนี้หิมะปกคลุมหัวเข่าของพวกเขา
เมื่อตั้งค่ายทหารใช้พลังงานจำนวนมากเพื่อล้างพื้นที่ว่างเปล่า ค่ายของซวนเทียนหมิงตั้งอยู่ตรงกลาง และล้อมรอบไปด้วยทหารอย่างแน่นหนา
เมื่อเป่ยจื่อกำลังตั้งค่าย เขาก็ให้ความสนใจกับเป่ยฟูหรงอย่างใกล้ชิดอย่างไรก็ตามเขาไม่เห็นนางคัดค้านการตั้งค่านี้ เมื่อตั้งค่ายขึ้น นางกลับเข้าไปข้างในโดยใช้ข้ออ้างว่า “ถ้าข้าอยู่ข้างนอกนานเกินไป มันจะง่ายสำหรับทหารที่จะจำข้าได้”
เป่ยจื่อผายมือของเขาไปที่ซวนเทียนหมิง และได้ยินซวนเทียนหมิงกล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับนาง หากนางมีหัวใจ นางจะไม่ทำอะไรเพื่อทำร้ายสหายสนิทของนาง ถ้านางไม่มีหัวใจก็แค่ฆ่านาง ใครจะสนใจสิ่งที่นางทำ”
เป่ยจื่อประทับใจมาก
คืนนั้นซวนเทียนหมิงและรองแม่ทัพได้พบกันเพื่อหารือเกี่ยวกับเรื่องของกองทัพ มันดึกแล้วดังนั้นเขาจึงอยู่ในกระดจมของรองแม่ทัพ
ก่อนตีสามเสียงเหยี่ยวร้องออกมา 4 ครั้ง เป่ยฟูหรงามุดหัวของนางในผ้าห่ม และปิดหูแน่น ๆ อยากให้เหยี่ยวนั้นถูกฆ่าอย่างสิ้นหวัง น่าเสียดายที่เสียงเหยี่ยวร้องอย่างชัดเจนในหัวของนาง ไม่ว่านางจะพยายามอย่างหนักแค่ไหนก็ยังสามารถผ่านหู ผ่านแก้วหูของนาง และเจาะประสาทของนาง หัวของนางเริ่มเจ็บ นางกัดริมฝีปากของนาง นางพยายามกลั้นน ้าตา
อย่างไรก็ตามอารมณ์ของนางก็ค่อย ๆ คงที่นางไม่มีทางเลือกนอกจากต้อง
