นอยู่ข้าง ๆ และมองเป่ยฟูหรงที่ดิ้นรนเป็นเวลานานก่อนที่จะจัดการช่วยตัวเองขึ้น แม้แต่เป่ยจื่อก็สามารถเห็นว่านางเริ่มสั่นเทาจากความหนาว อย่างไรก็ตามชายชุดดำยังคงเฉยเมยเพียงถามนางว่า “ทำไมเจ้าถึงมาช้าขนาดนี้ ? ”
บัดซบ ! นี่เป็นคนแบบไหน ! เป่ยจื่อบ่นในใจแล้วมองไปที่เป่ยฟูหรงอีกครั้ง แม้ว่านางจะไม่ได้นอนอยู่บนหิมะเขาก็เห็นว่านางไม่ได้ลุกขึ้นยืนนางนั่งอยู่บนหิมะพร้อมกับมองชายชุดดำ นางกัดฟันและกล่าวว่า “มันเป็นเหยี่ยวของเจ้าที่พาข้ามาบนเส้นทางที่คดเคี้ยวนี้ เพียงแค่ดูว่าภูเขาปกคลุมไปด้วยหิมะ ข้าต้องมาเร็วแค่ไหนเพื่อตอบสนองคำขอของเจ้า ?”
คนชุดดำคลุมหน้าของเขาและไม่สามารถมองเห็นสีหน้าของเขาได้ แต่ดวงตาที่ยาวและเล็กที่ถูกเปิดเผยนั้นไม่แสดงออกและเย็นชา ไม่มีความรู้สึกอย่างแน่นอนว่ามันเป็นความผิดของเขา เขายังคงพูดกับนางด้วยน ้าเสียงที่ไร้อารมณ์ “เหตุผลที่เจ้ามีช่วงเวลาที่ยากลำบากเช่นนี้คือการที่เจ้าไม่ได้เติบโตขึ้นมาในภาคเหนือ นายท่านกล่าวว่าหากเจ้าเติบโตในเฉียนโจว เจ้าจะไม่อ่อนแออย่างแน่นอน”
“หืมม” เป่ยฟูหรงตะโกนอย่างเย็นชาขณะที่นางยังคงนั่งอยู่บนหิมะและกล่าวในขณะที่มอง “เจ้านายของเจ้าพูดค่อนข้างน้อย แต่เนื่องจากเขาพูดมาก ทำไมเจ้ายังปฏิบัติกับข้าด้วยวิธีนี้ ? ถ้าข้าเป็นบุตรสาวของคนนั้นจริง ๆ ข้าก็ควรได้รับการพิจารณาเป็นเจ้านายของเจ้าด้วยใช่หรือไม่ ? ”
สายตาดูถูกเหยียดหยามของชายชุดดำ และบอกนางอ
