ย่างไม่สุภาพว่า“ตอนนี้เจ้าไม่แน่นอน หากเจ้าต้องการเป็นเจ้านายของเราจริง ๆ เจ้าควรจะเชื่อฟังและทำงานให้กับเฉียนโจวแทนการกินจากมือหนึ่งและคลานไปหาอีกฝ่ายช่วยให้คนกลุ่มนั้นนอนกับเรา”
“การกินจากมือหนึ่งและคลานไปหาคนอื่น ? ” ความโกรธของเป่ยฟูหรงก็พุ่งออกมาโดยไม่รู้ตัว แม้กระนั้นเมื่อนางยืนขึ้น นางก็นั่งลงทันที สีหน้าขมขื่นปรากฏบนใบหน้าของนาง เป่ยจื่อดูและขมวดคิ้วของเขา เขาจ้องที่เท้าของเป่ยฟูหรงและรู้สึกเป็นทุกข์เล็กน้อย ในเวลานี้เป่ยฟูหรงถามคนในชุดดำอีกครั้ง “เจ้าบอกว่าข้าแอบทำงานให้คนอื่น หากเจ้าเป็นคนที่ให้อาหารเมื่อข้าเคยกินอะไรจากเจ้าในขณะที่เติบโตขึ้นมา ?ข้าได้ดื่มน ้าหนึ่งหยดจากเฉียนโจว หรือกินข้าวหนึ่งชามจากเฉียนโจวหรือไม่ ? เจ้านายของเจ้าให้เสื้อผ้าข้าสวมใส่หรือให้เครื่องประดับใดๆ ให้ข้าสวมหรือไม่? ไม่มีสิ่งใดที่เจ้าสามารถพูดได้โดยพื้นฐานว่าข้ากินอะไรจากเจ้า เขาเป็นคนตาบอดหรือไม่ ? ”
ทันใดนั้นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งสาปแช่งอย่างรุนแรงทำให้ชายชุดดำรู้สึกตะลึงในเวลาสั้น ๆ แต่เขาก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว และมองเป่ยฟูหรงอย่างเย็นชา “พูดอย่างนี้เจ้ายอมรับว่าเจ้าโกหกเรา ? องค์หญิงจี่อันไม่ได้กลับไปเมืองหลวงเลยใช่หรือไม่ ? ”
“ข้าโกหกเจ้าหรือ ? ” เป่ยฟูหรงใชช้เสียงระเบิดของนางอย่างต่อเนื่องจ้องมองชายชุดดำ ละกล่าวว่า “ข้าอยากโกหกจริง ๆ ! เพียง แต่ดูแลการคลอดและไม่เลี้ยงดู พวกเขาสามารถบังคับข้าให้
