! ”
เสียงตะโกนนี้ทำให้ผู้คนในห้องโถงตกใจ พวกเขาทั้งหมดเข้าใจในสิ่งที่ไม่สุภาพ เป็นเพียงว่าพวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมแขกต้องได้รับการปฏิบัติในลักษณะนี้
ผู้พิพากษาหลู่ขมวดคิ้วแน่นและไม่ได้มองฮูหยินของเขา ในเวลานี้ท่านฮูหยินหลู่ก็ฟูมฟายด้วยความโกรธ แต่ไม่ว่านางจะโกรธแค่ไหนไม่มีอะไรที่นางจะทำได้ ด้วยสิ่งต่าง ๆ ที่พวกเขาเป็น นางก็อยากจะรู้ว่าทำไม อย่างไรก็ตามไม่มีใครบอกนางได้
ผู้พิพากษาหลู่ตะโกนอย่างเย็นชาแล้วหันกลับขึ้นไปชั้นบน เฟิงหยูเองรีบไปประคองท่านฮูหยินหลู่และตามหลังเขาไป หลังจากทั้งสามเข้าไปในห้อง ผู้พิพากษาหลู่กล่าวว่า “ย้อนกลับไปเมื่อเราอยู่ในเสี่ยวโจว ข้าได้ยินมาว่าความสัมพันธ์ของภาคเหนือและเฉียนโจวนั้นไม่ชัดเจน ข้าบอกว่าเราไม่ควรทำการเดินทางครั้งนี้ แต่เจ้ายืนยันว่าเราต้องมาตอนนี้เป็นอย่างไร มีบางอย่างเกิดขึ้น จริงหรือไม่ ? ”
ท่านฮูหยินหลู่ได้ยินสิ่งนี้และระเบิดออกมาทันที “เจ้ากำลังตำหนิข้า ข้าทำสิ่งนี้เพื่อใคร ข้าเป็นผู้หญิง เป็นไปได้หรือไม่ที่ข้าจะไปเป็นขุนนาง ?หากไม่ใช่เพราะความปรารถนาของเจ้าสำหรับตำแหน่งผู้พิพากษาที่ร ่ารวยของชิงโจว ข้าจะเพิกเฉยต่อความขัดแย้งของตระกูลมารดาของข้าและเดินทางมาภาคเหนือได้หรือไม่ ? นอกจากนี้ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างแน่นอน ด้วยการก่อกบฏของเฉียนโจว สถานที่แห่งนี้อยู่ใกล้มาก และขุนนางของราชวงศ์ต้าชุนมามากมาย ความปลอดภัยเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ
