ลังจากคิดไปเล็กน้อย เขาจะต้องแก้ไขให้ถูกต้องโดยกล่าวว่า “ในปัจจุบันนี้อนุที่ได้รับความโปรดปราณมากที่สุดคือผู้หญิงที่อาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังที่สิบสองขอรับ ไม่ได้เป็นคฤหาสน์หลังที่เก้าอย่างที่ท่านฮูหยินพูดขอรับ ! ”
ผู้พิพากษาหลู่ตกใจ และรีบกล่าวว่า “ยังไม่ถึงปี แต่เขามีอนุถึงสิบสองคนแล้วหรือ ? ”
ผู้คนที่อยู่ในห้องจัดเลี้ยงไม่พอใจกับท่านฮูหยินหลู่มากนัก แต่เรื่องของอนุเปลี่ยนเรื่องได้สำเร็จ ขณะที่มีคนกล่าวว่า “ข้าได้ยินมาว่าอนุที่ถูกจับนั้นอายุน้อยกว่า และน้องคนสุดท้องอายุยังไม่ถึงวัยปักปิ่น”
เจ้าของโรงเตี๊ยมโบกมือของเขาซ ้า ๆ กล่าวว่า “พูดไม่ได้ขอรับ ! สิ่งนี้อย่าพูด ! ถ้าคำพูดเหล่านี้หลุดออกไป ท่านจะไม่สามารถออกไปได้ ! ”
ใบหน้าของผู้พิพากษาหลู่น่ากลัวที่สุด ท่านฮูหยินหลู่ก็รู้สึกไม่ได้รับการฟื้นฟูดังนั้นนางจึงเดินไปข้างหน้า และกระแทกประตูสองสามครั้ง “ปังปัง ปัง ! ” ในที่สุดคนข้างนอกก็ดุ “หยุดสร้างความวุ่นวายได้แล้ว ! ”
ท่านฮูหยินหลู่พูดเสียงดัง “ข้าเป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลตวน ท่านผู้นำตวนเป็นท่านปู่ของข้า ให้ข้าออกไป ข้าต้องการคารวะท่านปู่ ! ”
“ท่านทำไม่ได้ขอรับ ! ” คนข้างนอกไม่ได้คิดก่อนพูด เขากล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “ผู้นำได้ออกคำสั่งให้คนที่เข้ามาในโรงเตี๊ยมจะไม่ถูกปล่อยออกไป ผู้นำไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับญาติ ท่านไม่ได้รับอนุญาตให้สร้างความวุ่นวาย มิฉะนั้นอย่าโทษพวกเราที่ไม่สุภาพ
