อบให้ลงบนโต๊ะทำงานของเจี๋ยเป่า
เจี๋ยเป่ามองหลักฐานตรงหน้าแล้วพูดไม่ออก
ใบหน้าของเขาซีดเผือด เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายบนหน้าผาก
“หลัวอี้! แกมันคนเนรคุณ รับเงินฉันไปแล้วยังมาหักหลังฉันอีก!”
เมื่อเห็นวิดีโอที่ตัวเองถูกแอบถ่าย เจี๋ยเป่าก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
เขาหันหลังกลับแล้วพุ่งเข้าหาหลัวอี้ ใช้สองมือจับคอเสื้อของอีกฝ่ายแน่น
“คณบดีครับ! คุณดูสิ! หมอของพวกคุณกำลังจะทำร้ายร่างกายคนอื่น!”
หลัวอี้ไม่มีท่าทีขัดขืน เขาเพียงยกมือขึ้นทั้งสองข้างแล้วหันไปมองฉินซานไห่ด้วยสีหน้าที่ดูน่าสงสาร “เขาต้องการทำร้ายคุณพ่อของผม แล้วยังจะมาลงมือลงไม้กับผมอีก! นี่หรือคือหมอของพวกคุณ!”
“เจี๋ยเป่า! ปล่อยหลัวอี้เดี๋ยวนี้ แล้วไสหัวไปซะ!” เมื่อเห็นดังนั้น ฉินซานไห่ก็ทนไม่ไหวเช่นกัน เขาจึงลุกขึ้นแล้วตวาด
“คณบดีครับ! เขา… ผม…” เมื่อถูกฉินซานไห่ดุด่า เจี๋ยเป่าก็ใจเย็นลงครึ่งหนึ่ง
เขาพูดตะกุกตะกักจนฟังไม่ได้ศัพท์
ความตื่นตระหนกก่อตัวขึ้นในจิตใจจนแทบระเบิดออก
เขาไม่เคยแม้แต่จะฝันว่าตัวเองจะต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้
แผนการที่เขาคิดว่าไร้ช่องโหว่นั้น สุดท้ายกลายเป็นว่าตนได้เป็นตัวตลกเสียเอง
“เซ็นใบลาออกซะ! ต่อไปนี้แกจะไม่ใช่คนของโรงพยาบาลเราอีกต่อไปแล้ว!”
ยิ่งฉินซานไห่มองเจี๋ยเป่า ความโกรธก็ยิ่งทวีคูณ เขาหยิบใบลาออกจากลิ้นชักออกมาแล้วโยนลงบนโต๊ะ
“นายทำตัวเองแท้ ๆ ทำตัวเองตายทั้งเป็น!”
เมื่อครู่ตอนที่เจี๋ยเป่าปรี่ขย้ำคอเสื้อเ
