บทที่ 345 ปากแข็ง
ลั่วจือซินไม่คิดจะเสแสร้งอีกต่อไป เธอจึงกอดอกพิงกำแพงพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ต่อให้ฉันจงใจทำแบบนี้ นายจะทำอะไรฉันได้?”
ทันใดนั้นเอง ผู้ช่วยคนหนึ่งก็เปิดประตูและโบกมือเรียกลั่วจือซิน
“แย่แล้วครับ คุณลั่ว! เข้ามาช่วยหน่อย!”
ลั่วจือซินซึ่งกำลังโต้เถียงกับเจี๋ยเป่าอยู่ เมื่อได้ยินเช่นนั้นเธอก็รีบวิ่งเข้าไปทันที
ส่วนเจี๋ยเป่านั้น ความทะเยอทะยานของเขาแข็งแกร่งยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด
เขาพยายามจะวิ่งเข้าไป แต่เมื่อยกเท้าขึ้นในจังหวะที่เท้าแตะพื้น ความเจ็บปวดที่นิ้วเท้าก็ทำให้เขาร้องลั่น เขาเกาะกำแพงไว้ ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
อย่างไรก็ตาม บนใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงความผิดหวัง กลับกัน เขายิ้มเยาะอย่างพอใจ
เจี๋ยเป่านึกถึงเข็มฉีดยาก็รู้สึกสะใจเป็นอย่างมาก
การให้น้ำเกลือแก่คนไข้สามารถเพิ่มปริมาณเลือดได้ หากพวกเขาเริ่มผ่าตัด จะต้องมีเลือดออกมากอย่างแน่นอน
ปริมาณที่เจี๋ยเป่าให้กับพวกเขา เพียงพอที่จะปลิดชีพตาแก่นั่นได้แล้ว!
เจี๋ยเป่ามองดูคนทั้งสองที่ดูตื่นตระหนก ในใจก็นึกไปว่าคนไข้ที่เข้ารับการผ่าตัดจะต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ ๆ!
แม้ว่าเขาจะพลาดไม่ได้เข้าไปดูสถานที่เกิดเหตุของหานชิงอวี่ แต่เขาก็ยังมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ จึงรีบตรงไปที่อาคารสำนักงานของคณบดี
…
ในขณะเดียวกัน
เจี๋ยเป่าคงนึกไม่ถึงเลยว่า หลัวอี้ก็อยู่ในห้องทำงานของคณบดีเช่นกัน
หลัวอี้กำลังถือโทรศัพท์มือถือของตัวเอง เป
