อื่นได้ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ขาย ? ”
หยวนเฟยโกรธและสะบัดแขนของเขาด้วยความโกรธแล้วกล่าวว่า “เขาคิดว่าข้าคนนี้ไม่สามารถอยู่ได้โดยไม่มีนางงั้นหรือ ? ข้าให้เงินเขา แต่เขาไม่ต้องการมัน ! หืมม ! ” จากนั้นเขาก็หันหลังกลับ และเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
หวงซวนถอนหายใจ และมองไปทางถนนทางเหนืออย่างระมัดระวังครอบครัวของท่านฮูหยินหลู่เดินทางไปในรถม้าแล้ว และกำลังจะจากไป นางส่ายหัวอย่างไร้ประโยชน์และตามหลังหยวนเฟยไปอย่างรวดเร็ว
ในเวลานี้เฟิงหยูเองนั่งอยู่ในรถม้าของตระกูลหลู่ ดวงตาของนางแดงจากการร้องไห้และบางครั้งนางก็จะถามท่านฮูหยินหลู่ “ท่านผู้หญิง ฮูหยินน้อยของข้าจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ เมื่อข้าออกมาจากที่นั้น ฮูหยินน้อยจะต้องเสียใจมากเจ้าค่ะ”
เมื่ออดีตบ่าวรับใช้ของพวกเขาถูกบังคับให้ออกมา ผู้พิพากษาหลู่ก็ไม่ได้อารมณ์ดีนัก แม้ว่าคฤหาสน์ของเขาจะมีอนุหลายคนภายใต้การกดขี่ของฮูหยินใหญ่ อนุเหล่านั้นอยู่ด้วยความกลัว แม้ว่าพวกนางจะสามารถให้กำเนิดบุตร แต่คนเดียวที่รอดชีวิตได้ก็คือบุตรสาว เมื่อบุตรสาวเหล่านั้นถึงอายุปักปิ่น พวกนางก็จะแต่งงานออกเรือนไปในฐานะอนุไปยังสถานที่ที่จะก่อให้เกิดประโยชน์ต่อตระกูล โดยปกติเขาจะสามารถใช้เวลาได้ไม่เกิน 3 วันในแต่ละเดือนกับอนุ สำหรับอนุชั้นต ่าพวกนางอาจไม่ได้รับโอกาสในแต่ละเดือน
ยิ่งกว่านั้นไม่มีใครพูดได้ ฮูหยินแย่กว่าอนุ และอนุก็เลวร้ายยิ่งกว่าโจรแน่นอนว่าโจรนั้นแ
