ม่มีประสบการณ์อยู่ข้าง ๆ เจ้าเจ้าไม่สามารถทำอะไรได้เลย ? สิ่งนี้เลวร้ายยิ่งกว่าอีตัวนั่นหรือไม่ ? ข้ากำลังบอกเจ้าว่าถ้าเจ้าต้องการที่จะไปถึงตำแหน่งผู้พิพากษาของชิงโจวเจ้าต้องพึ่งพาตระกูลตวน ไม่อย่างนั้นจะขึ้นอยู่กับการเชื่อมสัมพันธ์เล็กๆ น้อย ๆ ของเจ้า อย่าไปสนใจแม้แต่เรื่องนี้”
เมื่อตำแหน่งผู้พิพากษาของชิงโจวถูกกล่าวถึง ผู้พิพากษาหลู่ก็เหี่ยวเฉาทันที ตำแหน่งที่เขาหวังว่าจะได้มานั้นต้องอาศัยตระกูลตวน มิฉะนั้นแล้วทำไมเขาถึงไม่เคยประสบความสำเร็จแม้ว่าเขาจะทำงานในเงามืดมาหลายปี
เมื่อเห็นว่าฉิงเซินเงียบ ท่านฮูหยินหลู่กลอกตาจากนั้นเอื้อมมือไปที่เฟิงหยูเอง เสียงของนางลดลง “อย่ากลัวเลย เขาเป็นเพียงเสือกระดาษ2มันดีสำหรับคนที่กลัว แต่เขาไม่มีความสามารถอื่น ๆ เมื่อเจ้าทำงานในคฤหาสน์ของเสนาบดี นายน้อยของเจ้าก็มีอารมณ์แบบนี้เช่นกัน เมื่อนึกถึงฉากแบบนี้เป็นสิ่งที่เจ้าคุ้นเคย”
เฟิงหยูเองพยักหน้าพูดอย่างเห็นด้วย “ท่านใต้เท้าหลู่และท่านฮูหยินหลู่เป็นคนดีจริง ๆ ดีกว่านายน้อยคนก่อนจริง ๆ เจ้าค่ะ …” เมื่อนางพูดคำว่านายน้อย ดวงตาของนางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง และท่านฮูหยินหลู่ก็เริ่มปลอบนาง
แต่การปลอบใจก็เป็นเช่นนั้น ท่ามกลางสิ่งที่นางพูด นางก็ไม่ลืมเหตุผลที่นางซื้อเฟิงหยูเอง บางครั้งนางจะถามเกี่ยวกับบางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับคฤหาสน์ของเสนาบดี และเฟิงหยูเองจะพูดจาวกวน จากนั้นนางก็จะวนการสนทนาย้อนกลับไปถึงวิ
