ียนหมิง ในขี้ผึ้งปิดผนึกคือตัวอักษร “ซวน”ดังนั้นพวกเขาจึงรู้ว่าวังซวนส่งมา
ซวนเทียนหมิงเปิดจดหมายและไม่สามารถช่วยได้ เขาตกใจ เป่ยจื่อไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านายของเขาถึงแสดงออกเช่นนี้ เมื่อมองไปที่เนื้อหาเขาก็รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนด้วยความกลัว
“….” ผู้หญิงคนนั้นกล้าเกินไปใช่มั้ย
มือซวนเทียนหมิงกำจดหมายแน่นเหมือนจดหมายถูกขยี้เป็นลูกบอลนิ้วมือของเขาเริ่มปรากฏ
เฟิงหยูเอง เจ้าคิดจะทำอะไรอยู่ ! ซวนเทียนหมิงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและต้องพยายามทั้งหมดเพื่อป้องกันตัวเองจากการไล่ล่านาง ในเวลานี้ความคิดภายในของเขาเหมือนกับของเป่ยจื่อ “ค้นหาคนที่จะสอบสวนให้ความสนใจเพียงเพื่อดูว่ามีคนที่น่าสงสัยใด ๆ ก็ตามที่ตามหลังตระกูลหลู่หรือไม่ เราต้องรับรองความปลอดภัยขององค์หญิง”
เป่ยจื่อพยักหน้า และไปจัดการมันทันที
ห้าวันต่อมามีข่าวเพิ่มมากขึ้น เป่ยจื่อบอกซวนเทียนหมิง “นอกจากกลุ่มของวังซวนที่เดินทางไปทางเหนืออย่างต่อเนื่อง ไม่มีใครที่น่าสงสัยพะยะค่ะ” เขาหยุด และกล่าวต่อว่า “มันไม่ใช่แค่ตระกูลหลู่ที่ไม่มีใครติดตาม แม้แต่กลุ่มของวังซวนก็ไม่ได้ติดตาม เมื่อคิดถึงเรื่องนี้คนเหล่านั้นก็ไปค้นหาที่เมืองหลวง”
เขาจำได้ว่าสิ่งที่เขาได้ยินในคืนนั้นระหว่างเป่ยฟูหรงและชายชุดดำ เขายังงงกับเรื่องนี้ แต่เขาก็ยังพบเหตุผลในการเก็บเป่ยฟูหรงไว้ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา มิฉะนั้นเมื่อเป่ยฟูหรงได้เปิดเผยรายละเอียดเกี่ยวกับการเคลื่อนไหว
