่งแล้วดื่ม มันทำให้ชัดเจนว่านางต้องการให้เขาจับให้นาง จิบครั้งละหนึ่งอึก นางดื่มช้ามาก
ซวนเทียนฮั่วพูดคุยอย่างไม่เป็นทางการกับพราชายาหยุน “ท่านแม่จับเองขอรับ”
พราชายาหยุนจ้องมองและลดเสียงพูดของนาง “เจ้าทำเพื่อมารดาตั้งแต่อายุยังน้อยไม่ใช่เพื่อตัวเจ้าเอง ? มันคืออะไร ตอนนี้ที่เจ้าโตขึ้นเจ้าคิดว่ามันน่าเบื่อที่จะปิดบังข้าหรือ ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็แค่เอาผ้าคลุมหน้านี้ออกให้ข้าด้วย ! ข้าสวมหมวกแล้ว ดังนั้นไม่ต้องใส่ผ้าคลุมแล้ว ?เจ้ากำลังทำสิ่งที่ไม่จำเป็นจริง ๆ ”
ซวนเทียนฮั่วต้องการลบล้างเรื่องนี้ แต่หลังจากคิดเล็กน้อย พราชายาหยุนพูดถูกต้อง หากนางต้องการที่จะคิดทวงบุญคุณเมื่อตอนที่เขายังเด็ก มันไม่มีทางที่จะตอบแทนบุญคุณได้ ดังนั้นเขาจึงยอมรับชะตากรรมของเขา และยังคงถือผ้าคลุมหน้าของนาง แม้กระนั้นเขาไม่ได้แสดงอะไรต่อหลังจากนั้น
พราชายาหยุนส่งเสียง “เห้อ” ออกมา ในขณะที่ดื่มนางยกมือขึ้นและลูบหัวของซวนเทียนอฮั่วพูดพร้อมกับยิ้มว่า “ฮั่วเอ๋อ เจ้าดีที่สุด”
ฉากของการโต้ตอบทั้งสองนั้นถูกมองเห็นโดยผู้ติดตามทั้งหมดและองครักษ์เงา คนเหล่านี้เข้ามารวมกลุ่มกันอย่างเงียบ ๆ และเริ่มพูดคุยเรื่องนี้
“ผู้หญิงเข้ามาในห้องโดยสารขององค์ชายอย่างลึกลับได้อย่างไร ? นางเข้ามาเมื่อไร ? ”
“ข้าไม่รู้ นางถูกซ่อนโดยองค์ชาย แต่องค์ชายของเราเริ่มสนใจผู้หญิงเมื่อไหร่ ? ”
“การเดินทางไปทางตะวันออกครั้งนี้เป็นการแทนตำแห่งแม่ทั
