ีข้อคัดค้านใด ๆ ในการจัดการของหวงซวนเฟิงจื่อหรูถามเขาว่า “ท่านพี่ซื้อบ่าวรับใช้คนไหนบนเรือ ? ”
หวงซวนยิ้มและคุยกับเขา “นายน้อย นายน้อยไม่ได้ให้เชือกสีแดงกับเด็กผู้หญิงที่ท่าเรือหรือเจ้าค่ะ”
ดวงตาของเฟิงจื่อหรูเป็นประกายขึ้นมาในขณะที่เขาจำได้ในทันที เขาพูดอย่างรวดเร็ว “ใช่ ๆ ข้าจำได้แล้ว ฮ่า ๆ เจ้าไม่รู้ แต่สถานการณ์ตอนนั้นเป็นเรื่องเร่งด่วนมาก โชคดีที่ข้าทิ้งเบาะแสไว้อย่างแนบเนียน เมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นดูฉลาด ข้าก็โยนเชือกออกมา”
เฟิงหยูเองเห็นว่าเขากำลังเริ่มโอ้อวด นางรีบหยิบเมล็ดพืชและเตรียมพร้อมที่จะฟัง
ใครจะรู้ว่าในเวลานี้เช่นเดียวกับที่มีเมล็ดอยู่ในมือของนางดูเหมือนว่ากระดานไม้ใต้ก้นของนางขยับ จากนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงของเด็กที่เปล่งเสียงดังตะโกนดัง “พี่ชายตัวน้อย ! เจ้าไม่ลืมข้า ! ”
นางสะดุ้งจนเมล็ดพืชหลุดมือด้วยความประหลาดใจ และถามซวนเทียนหมิงด้วยความประหลาดใจ “นี่คืออะไร ? ”
ซวนเทียนหมิงทำท่าว่าเขาไม่รู้ อย่างไรก็ตามใบหน้าของหวงซวนเปลี่ยนเป็นสีขาว นางพูดด้วยความไม่แน่ใจว่า “ทำไมเสียงของบ่าวรับใช้นั้นถึงเป็นเช่นนั้น ? ”
ในเวลานี้เสียงพูดอีกครั้ง “พี่ชายตัวน้อย ! ช่วยดึงข้าออกมาอย่างรวดเร็ว ฮ่าๆๆ ! มองลงมา ! ”
ทุกคนมองลงและเห็นแขนสีขาวบาง ๆ ยื่นออกมาจากด้านหลังที่นั่งเมื่อนิ้วทั้งห้ากางออกพวกเขาก็เอื้อมมือไปหาเฟิงจื่อหรู
มุมปากของเฟิงจื่อหรูกระตุกขณะที่เขาก้าวถอยหลังถามด้ว
