จะมีบุตรมากมาย ไม่เพียงแต่จะมีการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดระหว่างผู้หญิงแต่เด็ก ๆ ก็จะต้องปฏิบัติต่อกันเหมือนศัตรู ความสัมพันธ์ในตระกูลจะเกิดขึ้นได้อย่างไร”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ซวนเทียนหมิงและซวนเทียนฮั่วรู้สึกหมดหนทางซวนเทียนหมิงเป็นคนแรกที่กล่าวว่า “พี่เจ็ดและข้าเข้ากันได้ดีไม่ใช่หรือ? ”
ซวนเทียนฮั่วยังกล่าวอีกว่า “สิ่งที่เสด็จแม่กล่าวไม่ถูกต้องทั้งหมดพะยะค่ะ”
อย่างไรก็ตามพราชายาหยุนโบกมือแล้วกล่าวด้วยความรังเกียจ “นั่นเป็นเพราะเจ้าคนหนึ่งเกิดมาจากข้า และอีกคนถูกเลี้ยงดูโดยข้า ไม่มีความแตกต่างระหว่างเจ้าสองคนพี่น้องอย่างแท้จริง” นางชี้ไปที่ซวนเทียนฮั่ว “แค่ลองเปลี่ยนฉากเป็นเจ้าไม่ชอบข้าซึ่งเลี้ยงดูเจ้าจนกระทั่งโตขึ้น ! ” จากนั้นนางก็หันไปชี้ที่ซวนเทียนหมิง “ข้ารับประกันว่าเด็กคนนี้จะรัดคอเจ้าจนตาย”
เฟิงหยูเองพูดไม่ออกเพราะนางคิดถึงองค์ชายทุกคนที่เกิดมา จะเกิดอะไรขึ้นหากพวกเขาทั้งหมดถูกรัดคอจนตาย ?
พราชายาหยุนดูราวกับว่านางไม่เข้าใจ ดังนั้นนางจึงอธิบายว่า “นั่นเป็นเพราะหมิงเอ๋อก่อเรื่องเล็กน้อย เมื่อเขาเกิดความรำคาญขึ้นมา”
นางคิดเกี่ยวกับมัน และคิดว่ามันมากหรือน้อย ดังนั้นนางจึงไม่ถามต่อไป
ซวนเทียนฮั่วแสดงอารมณ์ “ข้ารู้สึกขอบคุณเสด็จแม่ที่รับข้าเข้ามา และปกป้องชีวิตของข้า”
พราชายาหยุนหัวเราะ จากนั้นก็มองไปที่ซวนเทียนฮั่วด้วยท่าทางที่โล่งอก “ไม่เสียแรงที่ข้าเลี้ยงดูเจ้าจนเติบใหญ่ขึ้นมา
