ดูสิว่าเขาโตขึ้นแล้วเป็นอย่างไร เขาเป็นเหมือนเทพเซียน”
ซวนเทียนฮั่วยิ้มอย่างขมขื่น “เสด็จแม่”
“หยุดพูด”
เมื่อเห็นพราชายาหยุนจ้องที่ซวนเทียนฮั่วด้วยท่าทางที่อ่อนหวาน ซวนเทียนหมิงรู้สึกเหมือนกำลังจะล่มสลาย เขาตะโกนว่า “เฮ้ ! เฮ้ ! ”
ไม่มีปฏิกิริยา
“เฮ้ ! ”
ยังไม่มีปฏิกิริยา
เขาเริ่มโกรธ “หยุนเปียนเปียน!” เจ้ายังมีการควบคุมตนเองในฐานะมารดาหรือไม่ ?
ในที่สุดพราชายาหยุนก็ได้สติหลังจากถูกตะโกนเรียก และนางก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงดังกึกก้อง และกลอกตาขณะที่นางพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ “มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น ? ข้าเสียเวลาไปกับการเลี้ยงเจ้าจริง ๆ ” หลังจากพูดอย่างนี้นางรู้สึกว่ามันน่าเบื่อ และนางรู้สึกว่าบุตรชายของนางไม่ได้ไว้หน้านาง ดังนั้นนางปรารถนาที่จะแก้แค้นหลังจากคิดมานานนางกล่าวว่า “ข้ามักจะรู้สึกว่าเด็กผู้หญิงที่เก่งอย่างอาเองคู่กับเจ้านั้นเสียเปล่า อย่างที่เห็นนี้ถ้านางยืนอยู่กับฮั่วเอ๋อนั่นจะเป็นการจับคู่ที่ดีจริง ๆ ! ”
