ำงขมขื่นว่ำ “ท่ำนฮูหยินเหยำสั่งให้บ่ำวรับใช้นี้ท ำทุกอย่ำงได้เจ้ำค่ะแต่ให้บ่ำวรับใช้คนนี้ไปฆ่ำนำยท่ำน ข้ำไม่กล้ำเจ้ำค่ะ ! ”
เหยำซื่อจ้องที่นำงและสำปแช่ง “เจ้ำไม่มีค่ำอะไร ! หำกเจ้ำไม่กล้ำฆ่ำคน เจ้ำจะอยู่ในตระกูลเฟิงต่อได้อย่ำงไร”
สิ่งที่ตะโกนขณะระบำยอำกำศเป็นควำมจริงเล็กน้อย พวกเขำไม่ผิดเลยหำกไม่กล้ำฆ่ำคนอื่น จะอยู่ต่อในตระกูลเฟิงได้อย่ำงไร
ในที่สุดเฟิงจื่อหรูก็ไม่สำมำรถทนดูได้อีกต่อไปและรีบเข้ำไปในห้องอย่ำงรวดเร็ว เขำเหยำซื่อ พยำยำมอย่ำงที่สุดที่จะท ำให้เสียงของเขำสงบลง และใช้เสียงที่ปลอบประโลมมำกเพื่อพูดกับเหยำซื่อ “ท่ำนแม่อย่ำโกรธ ร่ำงกำยของท่ำนแม่ยังไม่หำยดี หำกท่ำนแม่ป่วยเพรำะควำมโกรธหรือบำดแผลของท่ำนเปิดอีกครั้ง คนที่จะเป็นทุกข์คือจื่อหรู ท่ำนแม่ไม่รักเฟิงจื่อหรูหรือขอรับ ? ”
เหยำซื่อตกใจเล็กน้อยและควำมโกรธที่ระเบิดออกมำท ำให้นำงสูดหำยใจเข้ำลึก ๆ นำงรู้สึกว่ำมันหำยใจล ำบำกนิดหน่อย เฟิงจื่อหรูลูบหลังนำงด้วยมือเล็ก ๆ ของเขำ ท ำไมเหยำซื่อถึงรู้สึกเหมือนมีอะไรบำงอย่ำงผิดปกติ ?
นำงจ้องมองเฟิงจื่อหรูครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมำแล้วดึงมือของเฟิงจื่อหรูไปข้ำงหน้ำ จำกนั้นนำงเห็นมือที่พันด้วยผ้ำพันแผลพร้อมกับนิ้วที่หำยไป
เหยำซื่องงงวยทันที นำงสะบัดมือของเฟิงจื่อหรูทันทีรำวกับว่ำนำงหยิบของที่น่ำกลัวออกมำ หลังจำกนั้นไม่นำนนำงก็สงบลงและถำมว่ำ“นิ้วก้อยของเจ้ำหำยไปไหน ? จื่อหรู นิ้วก้อยของเจ้ำหำ
