ยไปไหน ? ”
ในท้ำยที่สุดเขำยังเป็นเด็ก แม้ว่ำเขำจะเต็มไปด้วยควำมไม่พอใจต่อคฤหำสน์เฟิงและแม้ว่ำเขำจะมีสีหน้ำเยือกเย็นต่อหน้ำคนอื่น เขำก็ยังคงอ่อนแอ เฟิงจื่อหรูสะอื้นและมองออกไป น ้ำตำเกือบไหลลงมำบนใบหน้ำของเขำ
เหยำซื่อเห็นว่ำเขำไม่พูด นำงจึงถำมวังซวนอย่ำงรวดเร็ว “เกิดอะไรขึ้น? จื่อหรูก ำลังจะกลับไปที่เสี่ยวโจวเพื่อไปส ำนักศึกษำไม่ใช่หรือ ? พี่สำวของเขำอยู่ที่ไหน ? ”
วังซวนอธิบำยอย่ำงจริงจังกับเหยำซื่อ “นำยน้อยก ำลังจะไปที่เสี่ยวโจวและคุณหนูรองมอบหมำยองครักษ์เงำ 10 คนเพื่อปกป้องนำยน้อย แต่นำยน้อยได้พบกับนักฆ่ำจำกเฉียนโจวระหว่ำงทำง พวกมันไม่เพียงแต่ลักพำตัวนำยน้อย แต่พวกมัน…ยังตัดนิ้วของนำยน้อยด้วยเจ้ำค่ะ”
เหยำซื่อมีอำกำรจิตแปรปรวนเมื่อได้ยินค ำว่ำ “ตัดนิ้วก้อยของนำยน้อย”วังซวนกล่ำวต่อ “สำเหตุที่คนจำกเฉียนโจวรู้เกี่ยวกับกำรเคลื่อนไหวของนำยน้อยนั้นเป็นผลมำจำกกำรรำยงำนของนำยท่ำนตระกูลเฟิง เฟิงจินหยวน ที่บอกพวกมัน” แต่เหยำซื่อไม่ได้ยินสิ่งนี้แม้แต่น้อย จิตใจของนำงเต็มไปด้วยควำมโกรธ “เฟิงจื่อหรูถูกลักพำตัวระหว่ำงทำงไปส ำนักศึกษำ” จำกนั้นจำกทัศนคติที่ไม่ดีในจิตใจของนำง ควำมคิดนี้ก็กลำยเป็น “ท ำไมอำเองไม่ปกป้องเขำ ? ”
วังซวนขมวดคิ้วของนำงและเกิดรู้สึกไม่ดีที่ได้ยินเช่นนี้ แต่นำงก็อธิบำยต่อไปว่ำ “คุณหนูรองท ำแล้วเจ้ำค่ะ คุณหนูได้รับมอบหมำยองครักษ์เงำ10 คนเพื่อปกป้องนำยน้อยในกำรเดินทำงไปเสี่ยว
