โจว น่ำเสียดำยที่ศัตรูคือกลุ่มพลธนูศักดิ์สิทธิ์ของเฉียนโจว”
“ข้ำถำมว่ำท ำไมนำงถึงไม่ไปส่งเฟิงจื่อหรูไปเสี่ยวโจวด้วยตัวเอง ? ”เหยำซื่อเริ่มกรีดร้องอีกครั้ง กลุ่มพลธนูศักดิ์สิทธิ์จำกเฉียนโจว นำงไม่เข้ำใจควำมหมำยนี้ นำงเพิ่งรู้ว่ำบุตรชำยของนำงเสียนิ้ว เหตุผลหลักส ำหรับอำกำรบำดเจ็บนี้คือเฟิงหยูเองที่ไม่ได้ไปส่งเขำด้วยตัวเอง“บุตรชำยของข้ำยังเด็กมำก เขำอำยุยังไม่ถึงสิบขวบ เขำจะไปเป็นศัตรูกับใคร ? ท ำไมเขำถึงถูกลักพำตัวไป ? ” นำงพึมพ ำกับตัวเองรำวกับว่ำไม่มีใครอยู่ในห้อง แม้ว่ำบำดแผลจะเริ่มปริ นำงก็ไม่ได้สังเกตเลย เหยำซื่อวิเครำะห์อีกครั้ง “เฟิงจื่อหรูเป็นเพียงเด็ก มันเป็นไปไม่ได้ที่ทุกคนต้องกำรจะลักพำตัวเขำ เขำทิ้งไว้กับพี่สำวของเขำ ดังนั้นคนที่พวกเขำต้องกำรควรจะเป็น…” ดวงตำของนำงส่องสว่ำง “ควรเป็นพี่สำวของเขำ ! ” เหยำซื่อเงยหน้ำขึ้นมองวังซวน “คนที่อีกฝ่ำยต้องกำรฆ่ำคือเฟิงหยูเองใช่หรือไม่ ? ที่นำงไม่ได้ส่งเฟิงจื่อหรูเพรำะนำงหลบหนี พวกเขำตัดนิ้วมือของจื่อหรูใช่หรือไม่ ? ”
วังซวนชื่นชมเหยำซื่ออย่ำงแท้จริง ไม่มีอะไรที่นำงสำมำรถท ำได้เพื่อพูดคุยกับผู้หญิงคนนี้ ดังนั้นนำงเพียงแค่พูดอย่ำงเย็นชำ
แต่เหยำซื่อเห็นว่ำนำงไม่ได้พูดตอบโต้และเย็นชำ มำรดำที่รักหำยไปตอนไหนไม่รู้ ตอนนี้นำงกลำยเป็นคนที่ดุร้ำยและไม่แตกต่ำงจำกเฉินซื่อนำงจ้องที่วังซวนและกล่ำวว่ำ “ข้ำถำมเจ้ำ ท ำไมเจ้ำไม่พูด ! ถ้ำอย่ำงนั้นเจ้ำต
