เป็นเรื่องธรรมดำไปแล้วอย่ำงมำก ตรำบใดที่องค์ชำยเก้ำไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง ฮ่องเต้ก็จะอยู่ในสภำพเช่นนี้ กลยุทธทุกอย่ำงที่ไม่ได้ขึ้นรำชส ำนักจะถูกน ำมำใช้ แต่เขำมีควำมสำมำรถที่น่ำกลัวอย่ำงแท้จริง ไม่ว่ำจะท ำอะไรรำชวงศ์ต้ำชุนก็จะไม่ล่มสลำย หำกเขำไม่ได้ขึ้นรำชส ำนัก เขำจะยังรู้ทุกอย่ำงเกี่ยวกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น หำกเขำไม่ได้เกี่ยวข้องกับกำรเมืองเรื่องภำยใต้สวรรค์แม้แต่เรื่องเดียวก็ไม่สำมำรถหนีเขำไปได้ ดูเหมือนว่ำเขำจะไม่น่ำเชื่อถือแต่ค ำพูดที่พูดจะท ำให้เจ้ำหน้ำที่รู้สึกกระวนกระวำยใจอยู่เสมอ
จำงหยวนไปที่ห้องโถงใหญ่เพื่อส่งข้อควำมต่อเจ้ำหน้ำที่เกี่ยวกับกำรยกเลิกปราชุมของรำชส ำนัก เมื่อเขำกลับมำเขำก็เห็นว่ำฮ่องเต้ตื่นแล้วเขำเฝ้ำดูฮ่องเต้เอื้อมมือออกไปถึงเหยำเซียน และดึงเฟิงจื่อหรูไปที่ด้ำนข้ำงของเขำ เขำรีบไปให้ควำมช่วยเหลือ ในขณะที่ฮ่องเต้มองไปที่เฟิงจื่อหรูที่ง่วงนอน เขำพึมพ ำ “หนัก” จำกนั้นเขำก็บีบใบหน้ำเล็ก ๆของเขำแล้วเสริม “เจ้ำอ้วนได้อย่ำงไร ? เป็นไปได้หรือไม่ว่ำอำหำรของส ำนักศึกษำหยุนหลู่นั้นดีเกินไป ? ”
เฟิงจื่อหรูหน้ำงอและง่วงนอน เขำกล่ำวว่ำ “ข้ำถูกลักพำตัวไปเมื่อไม่นำนนี้ น ้ำหนักลดไปมำกแล้วขอรับ”
ฮ่องเต้ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขำเพิ่งดึงเด็กมำแล้วจับมือที่ได้รับบำดเจ็บแล้วนวดซ ้ำ ๆ เขำรู้สึกอึดอัดใจ
เฟิงจื่อหรูรู้สึกว่ำวิธีที่ฮ่องเต้นวดมือของเขำนั้นคล้ำยกับวิธีที่พี่สำวท ำแม้แต่วิธีที
