่เขำถอนหำยใจก็เหมือนกัน เขำอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ำมองและกล่ำวกับฮ่องเต้ว่ำ “มันไม่เจ็บอีกแล้วขอรับ”
ฮ่องเต้พยักหน้ำ “เรำรู้” แต่เขำยังคงนวดมันต่อไป ดังนั้นเฟิงจื่อหรูจึงปล่อยให้เขำนวดต่อไป แต่ฮ่องเต้ไม่ได้ยึดมั่นในสิ่งนี้ต่อไปโดยใช้ควำมคิดริเริ่มที่จะเริ่มสนทนำกับเขำ “เจ้ำควรพักผ่อนและรอให้มือหำยก่อน อย่ำงพึ่งกลับเสี่ยวโจว พี่สำวของเจ้ำจะไปค่ำยทหำรและไม่มีเวลำดูแลเจ้ำ มันจะดีกว่ำถ้ำเจ้ำอยู่ในพระรำชวัง พระรำชวังปลอดภัยและมีอำหำรอร่อยมำกมำย เรำจะท ำให้แน่ใจว่ำเจ้ำสำมำรถกินได้มำกเท่ำที่เจ้ำต้องกำร”
เฟิงจื่อหรูไม่ได้พูดถึงว่ำเขำจะอยู่ในพระรำชวังหรือไม่ แต่เขำก็มีชีวิตชีวำเมื่อพูดถึงส ำนักศึกษำ เขำต้องกำรคุยกับฮ่องเต้ แต่เขำก็รู้สึกว่ำอีกฝ่ำยเป็นฮ่องเต้อย่ำงแท้จริง เขำไม่รู้ว่ำจะเป็นกำรสนทนำในลักษณะนี้หรือไม่ เด็กคิดและหยั่งเชิงโดยถำมฮ่องเต้ว่ำ “ฝ่ำบำท ตอนนี้ว่ำเรำนอนอยู่บนเตียงเดียวกันแล้ว เรำไม่ควรพิจำรณำ…เป็นสหำยกันหรือขอรับ”
ฮ่องเต้ตกตะลึงและกล่ำวในทันทีว่ำ “เจ้ำเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ แต่เจ้ำก ำลังพูดถึงกำรเป็นสหำยกับเรำหรือ?”
เฟิงจื่อหรูก้มหน้ำลง “ถ้ำเรำไม่ใช่เพื่อนกัน คงเป็นไปไม่ได้ที่จะสนทนำขอรับ”
เมื่อฮ่องเต้ได้ยินเช่นนี้ และเปลี่ยนค ำพูดของเขำทันที “เอำล่ะ เรำเป็นสหำยกันแล้ว พูดมำ มันคืออะไร ? ”
เฟิงจื่อหรูยิ้ม และเงยหน้ำขึ้นมองอีกครั้งโดยกล่ำวว่ำ “สหำยฮ่องเต้ ข้ำจะไม่ไปที่ส ำนักศึกษ
