ำอีกแล้ว” หลังจำกพูดอย่ำงนี้เขำเห็นว่ำใบหน้ำของฮ่องเต้ดูน่ำเกลียดเล็กน้อย ดวงตำของเขำเบิกกว้ำง เขำกล่ำวเสริม“ท่ำนพี่และพี่เขยของข้ำยินยอมแล้ว ! ”
ใครจะรู้ว่ำฮ่องเต้จะไม่โกรธเหมือนเฟิงหยูเอง เมื่อได้ยินว่ำเขำจะไม่เข้ำส ำนักศึกษำ มันเป็นเรื่องที่น่ำประหลำดใจมำกที่ปรำกฏในดวงตำของเขำ จำกนั้นเขำก็แสดงควำมอยำกรู้อยำกเห็นของเขำ “ท ำไมเจ้ำถึงไม่ไปส ำนักศึกษำ แล้วเจ้ำอยำกไปไหน?”
เฟิงจื่อหรูกล่ำว “ไปที่สนำมรบ ! ข้ำต้องกำรเรียนรู้กลยุทธทำงสงครำมและข้ำจะน ำกองทัพไปสู่สนำมรบ” เขำพูดขณะที่มองมือของเขำเอง“ข้ำไม่ได้สูญเสียนิ้วเพียงนิ้วเดียว ท่ำนพี่กล่ำวว่ำเมื่อเรำยึดครองเฉียนโจว ข้ำจะไปตัดนิ้วของตระกูลเฟิงทุกคน”
“แป๊ะ ! ” ฮ่องเต้ตบขำของเขำและถอนหำยใจซ ้ำๆ กับจำงหยวน “เจ้ำเห็นมันหรือไม่ ? พวกเขำเป็นพี่น้องกันอย่ำงแท้จริง” ด้วยกำรพูดอย่ำงนี้เขำปลอบโยนเฟิงจื่อหรู “เด็กที่รัก เจ้ำได้รับควำมทุกข์ทรมำน”
จำงหยวนกล่ำวเพิ่ม “อย่ำพูดเช่นนั้น ควรพระรำชทำนบำงอย่ำงพะยะค่ะ”
ในเรื่องที่เกี่ยวกับเรื่องนี้ฮ่องเต้คิดเรื่องนี้ค่อนข้ำงจริงจัง แต่เขำก็ยังส่ำยหัวอย่ำงช่วยไม่ได้ ใบหน้ำของเขำค่อนข้ำงขมขื่น “ข้ำไม่รู้ว่ำจะให้อะไรกับเจ้ำ ในช่วงหลำยปีที่ผ่ำนมำข้ำได้ตอบแทนผู้คนด้วยสิ่งนี้และสิ่งนั้นแต่ส่วนใหญ่เป็นเพียงเงินหรืออ ำนำจ แต่เรำไม่เคยคิดเลยว่ำผู้คนที่ได้รับเงินมีชีวิตที่ดี และผู้ที่ได้รับอ ำนำจก็ลงเอยด้วยกำรท ำชั่
