วซึ่งท ำให้ชีวิตของพวกเขำสั้นลง” เขำลูบหัวของเฟิงจื่อหรูแล้วถอนหำยใจ “พวกเรำแก่แล้ว ในควำมเป็นจริงข้ำแค่อยำกพำเจ้ำไปรอบ ๆ พระรำชวังขนำดใหญ่ และเล่นรอบ ๆ พำเจ้ำไปชมเหล้ำองุ่นที่ฝังอยู่ใต้ดินอย่ำงลับๆ เมื่อสิบปีก่อน และมอบอำหำรอร่อยที่สุดแก่เจ้ำ ส ำหรับสิ่งอื่น ๆ …ไม่ช้ำก็เร็วโลกจะเป็นของคนรุ่นใหม่เช่นพวกเจ้ำ ติดตำมพี่สำวและพี่เขยของเจ้ำ เจ้ำจะไม่ต้องทนทุกข์และสูญเสียสิ่งใดอีก”
ค ำพูดที่เขำพูดค่อนข้ำงประทับใจ ท ำไมมันถึงฟังดูเป็นเรื่องเล็กน้อยส ำหรับจำงหยวน เขำขมวดคิ้วและให้ค ำแนะน ำ “ฝ่ำบำทจะไม่พูดอะไรที่ดูสนุกกว่ำนี้ไม่ได้หรือพะยะค่ะ ? มีใครแก่งั้นหรือ ? ดูหมอเหยำ เขำแก่กว่ำฝ่ำบำทมำก แต่เขำก็ไม่ได้เอ่ยถึงควำมแก่ ฝ่ำบำทก ำลังพูดถึงเรื่องควำมแก่อยู่ตลอดเวลำเพื่ออะไรพะยะค่ะ ? ”
ฮ่องเต้เงยหน้ำขึ้นมองเขำ และเฟิงจื่อหรูก็ค่อนข้ำงประหลำดใจว่ำทั้งสองเข้ำกันได้ดีเพียงใด เขำอดไม่ได้ที่จะถำม “สหำยฮ่องเต้ ท ำไมท่ำนมีบ่ำวรับใช้แบบนี้อยู่ข้ำงท่ำน ? ”
ฮ่องเต้ตะโกนว่ำ “ข้ำไม่มีอะไรจะท ำดีไปกว่ำนี้แล้ว” เขำอุ้มไว้อีกเล็กน้อยแล้วกล่ำวว่ำ “ในควำมจริงข้ำเบื่อแล้ว”
อย่ำงไรก็ตำมใครจะรู้ว่ำเฟิงหยูเองและซวนเทียนหมิงที่พึ่งมำถึงจะได้ยินค ำพูดเหล่ำนี้ สีหน้ำของซวนเทียนหมิงจมลงขณะที่เขำพำชำยำเข้ำมำอย่ำงรวดเร็ว และกล่ำวว่ำ “เสด็จพ่อไม่สำมำรถสอนสิ่งที่เหมำะสมกว่ำนี้ให้เด็กได้หรือพะยะค่ะ ? ”
อย่ำงไรก็ตำมเฟิงหยู
