เองดึงเขำและก้ำวไปข้ำงหน้ำโดยพูดเบำ ๆ ว่ำ“เสด็จพ่อไม่ได้แก่เพคะ เสด็จพ่อยังไม่ได้น ำเสด็จแม่กลับมำ เสด็จพ่อจะแก่ได้อย่ำงไรเพคะ ? ”
เมื่อกล่ำวถึงพรำยำหยุน ฮ่องเต้ก็มีชีวิตชีวำ เขำจ ำได้ว่ำจำงหยวนดูเหมือนจะพูดถึงพราชำยำหยุนเมื่อวำน เขำถำมอย่ำงรวดเร็ว “เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น ? ”
จำงหยวนพูดซ ้ำเรื่องที่บ่ำวรับใช้ของต ำหนักศศิเหมันต์มำเตือน แล้วเสริมว่ำ “เมื่อข้ำเห็นพราชำยำหยุนยังคงคิดถึงเรื่องนี้อยู่ กำรดื่มเหล้ำองุ่นเป็นอันตรำยต่อร่ำงกำย นำงก ำลังเป็นห่วงสุขภำพของฝ่ำบำท แต่ฝ่ำบำทไม่ได้คิดห่วงตัวเองเลยพะยะค่ะ”
ซวนเทียนหมิงจ้องมองจำงหยวน เขำจะคิดห่วงตัวเองได้อย่ำงไร นี่ไม่ได้เล่นเล่ห์เหลี่ยมกับชำยชรำคนนี้หรือ !
แน่นอนเมื่อจำงหยวนพูดจบ ฮ่องเต้ก็กล่ำวทันทีว่ำ “เรำเข้ำใจ เอ่อไปที่ห้องใต้ดินแล้วเปิดขวดเหล้ำองุ่นทั้งหมด วันนี้เรำจะดื่มกับใต้เท้ำเหยำต่อ ! บำงทีมันอำจจะเป็นที่รักที่มำหำข้ำด้วยตัวเอง” ในขณะที่พูดอย่ำงนี้เขำเตะเหยำเซียนพลำงกล่ำวว่ำ “ตื่น ตื่นตื่น เจ้ำตื่นได้แล้ว”
ในท้ำยที่สุดเหยำเซียนอำยุมำกกว่ำและไม่สำมำรถดื่มสุรำได้เช่นเดียวกับฮ่องเต้ นอกจำกนี้ด้วยกำรที่ทั้งสองดื่มกันอยู่เสมอ เหยำเซียนก็ไม่ได้เป็นวิญญำณเดียวกันเมื่อหลำยปีก่อน เพื่อนที่เรียกว่ำกำรดื่มด้วยกันหมำยควำมว่ำไม่สำมำรถซ่อนได้ เขำไม่สำมำรถท ำอย่ำงมีเล่ห์เหลี่ยม ดังนั้นเหยำเซียนก็ไม่ทำนยำแก้เมำค้ำงก่อนดื่มกับฮ่องเต้เรื่
