องนี้ท ำให้เขำเมำมำกกว่ำฮ่องเต้
เฟิงหยูเองรู้สึกไร้ประโยชน์อย่ำงแท้จริง และขอร้อง “เสด็จพ่อ ลูกสะใภ้กลับมำครำวนี้เพรำะต้องกำรควำมช่วยเหลือจำกท่ำนปู่เกี่ยวกับเรื่องนี้องครักษ์เงำของลูกสะใภ้ได้รับบำดเจ็บสำหัสและถูกยำพิษ เขำก ำลังรอท่ำนปู่ไปถอนพิษเจ้ำค่ะ”
ฮ่องเต้ดูผิดหวัง เมื่อเห็นว่ำเหยำเซียนตื่นขึ้น เขำก็ไม่มีทำงเลือกนอกจำกยอมรับ และยอมให้อีกฝ่ำยจำกไป แต่จำกนั้นเขำก็หันจ้องมองเฟิงจื่อหรู เฟิงจื่อหรูสั่นด้วยควำมกลัวและรีบเข้ำไปกอดเฟิงหยูเอง เขำพึมพ ำอย่ำงรวดเร็ว “อย่ำมองข้ำ ข้ำยังเด็ก ข้ำเป็นแค่เด็กขอรับ”หลังจำกพูดอย่ำงนี้เขำรู้สึกว่ำมันไม่เพียงพอ เขำจึงกล่ำวเพิ่มเติมว่ำ“ข้ำยังคงมีเรื่องส ำคัญที่จะต้องท ำ ท่ำนพ่อของข้ำได้ส่งรำยงำนไปยังเฉียนโจวโดยบอกพวกเขำจัดกำรพวกเรำ แม้ว่ำอันตรำยได้ผ่ำนไปแล้ว แต่จื่อหรูก็เสียนิ้วไปและต้องไปทวงหนี้นี้กับเขำ”
เด็กพูดด้วยน ้ำเสียงที่คมชัด แต่ทัศนคติของเขำนั้นแน่วแน่มำก ควำมเกลียดชังที่เขำรู้สึกต่อเฟิงจินหยวนพุ่งพรวดขึ้นมำอีกครั้ง และแม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังรู้สึกได้
เมื่อฮ่องเต้ได้ยินว่ำเฟิงจินหยวนได้ท ำสิ่งนี้ แม้ว่ำเขำจะไม่พบว่ำมันแปลกไปตำมควำมเข้ำใจของเขำในเรื่องของเฟิงจินหยวนก็ตำม แต่เขำก็ยังรู้สึกร ำคำญอย่ำงมำก ดังนั้นเขำจึงโบกมือ “ไป ตรำบใดที่เจ้ำไม่ฆ่ำเขำ เจ้ำสำมำรถแก้แค้นได้ตำมที่เจ้ำต้องกำร”
เฟิงจื่อหรูตกตะลึง เขำไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เกี่ยวกับแผน
