ูด้วยควำมโกรธ”
ซวนเทียนหมิงยังปลอบใจนำงด้วย “นั่นคืออำจำรย์เย่หร่งซึ่งเป็นท่ำนรำชครูของฮ่องเต้ เขำยังสำมำรถท ำกำรสอนเสด็จพ่อได้ เขำจะท ำให้เฟิงจื่อหรูหลงทำงได้ยังไง ! ”
เฟิงหยูเองกัดฟันด้วยควำมโกรธ และตอบว่ำ “ควำมสัมพันธ์ระหว่ำงใคร เสด็จพ่อและเขำ ? นั่นเป็นสิ่งที่ท่ำนปู่ของเจ้ำตัดสินใจ” มีอีกเล็กน้อยที่นำงไม่กล้ำพูด เมื่อมองไปที่นิสัยของฮ่องเต้ มันก็ชัดเจนว่ำเขำไม่ได้เรียนอย่ำงเหมำะสมเมื่อเขำยังเด็ก
ซวนเทียนหมิงรู้สึกหมดหนทำง ค ำพูดของเฟิงหยูเองไม่ได้พูดนั้นเขียนขึ้นทั่วใบหน้ำของนำง ในส่วนที่เกี่ยวกับเฟิงจื่อหรูเข้ำเรียนที่ส ำนักศึกษำซวนเทียนหมิงตัดสินใจที่จะโต้แย้งจำกอีกมุมมองหนึ่ง “ทำงเหนือก ำลังจะกลำยเป็นศัตรูกัน รำชวงศ์ต้ำชุนและเฉียนโจวใกล้จะแตกหักกันแล้วผู้คนในเฉียนโจวต้องกำรวิธีในกำรหลอมเหล็ก แม้ว่ำพวกเขำจะไม่สำมำรถได้มำ แต่พวกเขำก็ต้องท ำลำยคนที่รู้วิธี พวกเขำเลือกด ำเนินกำรกับคนที่เจ้ำรักแล้ว ส ำนักศึกษำหยุนหลู่ไม่ใช่สถำนที่ที่ไม่มีเหตุกำรณ์ใด ๆ ในสถำนกำรณ์ปัจจุบันเจ้ำอนุญำตให้เขำกลับไปยังเสี่ยวโจวได้อย่ำงไร เจ้ำจะรู้สึกสบำยใจหรือไม่ ? ”
ต้องบอกว่ำซวนเทียนหมิงเก่งมำกในกำรพูดถึงจุดอ่อนของบุคคล ในที่สุดค ำพูดเหล่ำนี้ถูกเอ่อยออกมำ จิตใจและอำรมณ์ของเฟิงหยูเองก็แย่ลงไปด้วย
ในควำมเป็นจริงไม่ใช่ว่ำเฟิงหยูเองไม่เข้ำใจเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังกำรมุ่งเน้นไปที่ควำมเชี่ยวชำญของคน นำงได้ร
