เจ้ำบอกว่ำอำจำรย์เย่สอนเรื่องกำรทหำร? ”
“ขอรับ” เฟิงจื่อหรูพยักหน้ำ “อำจำรย์กล่ำวว่ำไม่ใช่ทุกคนที่เข้ำร่วมส ำนักศึกษำหยุนหลู่เพื่อต ำแหน่งขุนนำง และไม่ใช่ทุกคนในชีวิตนี้จะเริ่มจำกกำรสอบจอหงวน ท่ำนอำจำรย์กล่ำวว่ำข้ำไม่ได้ถูกก ำหนดให้เป็นขุนนำง แต่ข้ำมีควำมสำมำรถบำงอย่ำงเมื่อพูดถึงศิลปะแห่งสงครำม ดังนั้นอำจำรย์จึงอยำกใช้เวลำของอำจำรย์สอนข้ำเกี่ยวกับศิลปะแห่งสงครำม และอำจำรย์ไม่ต้องกำรเห็นข้ำ… นอนหลับในชั้นเรียน”
“เจ้ำหลับในชั้นเรียนหรือ ? ” เฟิงหยูเองเองท ำตัวเหมือนเป็นผู้ปกครองทันที “เฟิงจื่อหรู ข้ำส่งเจ้ำไปส ำนักศึกษำเพื่ออะไร ? เพื่อให้เจ้ำจะมีอนำคตที่สดใส ไม่ได้ให้เจ้ำไปนอนหลับ ! ” นำงอยำกจะตบเขำจริง ๆ !
ซวนเทียนหมิงจัดกำรด้วยควำมยำกล ำบำกอย่ำงยิ่งใหญ่ในกำรคว้ำตัวนำงไว้ เป่ยจื่ออุ้มเฟิงจื่อหรูวิ่งไปข้ำงหน้ำไม่กี่ก้ำว หลังจำกที่เขำอยู่ห่ำงเฟิงหยูเองแล้วเขำก็หยุด เขำหันกลับไปมองเฟิงหยูเอง
เฟิงหยูเองชี้ไปที่เป่ยจื่ออย่ำงโกรธเคือง และกล่ำวว่ำ “เมื่อปีที่แล้วเมื่อข้ำเห็นเจ้ำที่ภูเขำ ข้ำรู้ว่ำเจ้ำน่ะชอบขัดใจข้ำ ไม่ช้ำก็เร็วข้ำจะให้ซวนเทียนหมิงไล่เจ้ำออก ! ”
องครักษ์เงำที่อยู่ข้ำง ๆ อยำกจะหัวเรำะจริง ๆ อย่ำงไรก็ตำมพวกเขำจะต้องกลั้นไว้ ซึ่งเกือบท ำให้พวกเขำทุกข์ทรมำนจำกอำกำรบำดเจ็บภำยใน
วังซวนจับแขนของเฟิงหยูเอง และปลอบใจนำงว่ำ “คุณหนูอย่ำพึ่งโกรธเจ้ำค่ะ คุณหนูต้องไม่ท ำลำยสุขภำพของคุณหน
