่ำไหร่กัน ! เขำมีแรงบันดำลใจอย่ำงจริงจังได้หรือไม่ ? ” เฟิงหยูเอง รู้สึกรำวกับว่ำนำงเป็นผู้ใหญ่ที่ท ำให้นำงอกหัก เฟิงจื่อหรูเป็นเพียงนักเรียนประถมในสำยตำของนำง ถ้ำนักเรียนประถมพูดว่ำเขำไม่อยำกไปโรงเรียนนั่นจะไม่เป็นไร “ไม่ว่ำด้วยวิธีใด ข้ำก็ไม่เห็นด้วย ! เมื่อเขำอำยุมำกขึ้น เขำควรเข้ำโรงเรียน เขำไม่ควรคิดอะไรอีก ! ”
ซวนเทียนหมิงยิ้มอย่ำงขมขื่น “ชำยำรักอย่ำท ำอะไรตำมใจเจ้ำ”
“นี่ไม่ได้เป็นกฎเกณฑ์ ! ” นำงคิดเพิ่มอีกนิด “นี่เป็นสิทธิ์ ! ”
เป็นอย่ำงดีนั่นก็ไม่ได้ดีเหมือนกันตำมอ ำเภอใจ ซวนเทียนหมิงดึงมือเล็กๆ ของเฟิงจื่อหรูออกจำกใบหน้ำของเขำ และถำมเฟิงจื่อหรูอย่ำงจริงจัง “บอกข้ำมำว่ำท ำไมเจ้ำไม่อยำกเข้ำโรงเรียน ? ”
เฟิงจื่อหรูมองดูควำมโกรธของพี่สำวและรู้สึกเสียใจเล็กน้อย แต่มีบำงอย่ำงที่ท ำให้เขำรู้สึกไม่สบำยใจหำกไม่ได้พูด หลังจำกลังเลอยู่ครู่หนึ่งเขำก็ตัดสินใจที่จะกล่ำวว่ำ “ท่ำนพี่” เขำเอื้อมมือเล็ก ๆ ของเขำจับแก้มของเฟิงหยูเอง และท ำให้นำงรู้สึกส ำลักเล็กน้อย เฟิงจื่อหรูกล่ำวว่ำ“ท่ำนพี่ ไม่ใช่ว่ำข้ำไม่ชอบเรียน ข้ำไม่สนใจสิ่งที่อำจำรย์สอนมำกนัก ในควำมเป็นจริงเมื่อข้ำอยู่ที่ส ำนักศึกษำ ข้ำได้เรียนรู้เรื่องต่ำง ๆ มันเป็นอำจำรย์ส่วนใหญ่ที่สอนข้ำเป็นกำรส่วนตัว สิ่งที่อำจำรย์สอนคือ…” เขำจ้องมองเฟิงหยูเองและพูดด้วยควำมรู้สึกผิดเล็กน้อย “เรื่องเกี่ยวข้องกับกำรทหำร”
“หือ ? ” เฟิงหยูเองตกใจมำก “
