เจ้ำควรพูดคุยกับข้ำไม่ใช่หรือ ? ”
เฟิงจื่อหรูรู้สึกอำย “ท่ำนอำจไม่เห็นด้วยกับข้ำ”
นำงไม่สนใจเฟิงจื่อหรู นำงจ้องมองไปที่ซวนเทียนหมิง นำงจ้องมองอย่ำงมีควำมหมำย : สิ่งที่ข้ำจะไม่เห็นด้วย เจ้ำลองยอมรับมัน
หลังจำกอยู่ด้วยกันหลำยวัน และรับสำยตำเหล่ำนี้จำกเฟิงหยูเอง ในที่สุดเขำก็ฟื้นตัวเล็กน้อย ดังนั้นซวนเทียนหมิงจึงตัดสินใจต่อต้ำนอ ำนำจของภรรยำของเขำ “พูดมำ ! เจ้ำต้องกำรให้พี่เขยสนับสนุนเจ้ำหรือไม่ ! ”
เฟิงจื่อหรูจ้องที่เฟิงหยูเอง โอ้ สวรรค์ ตำของพี่สำวน่ำกลัว แต่… พี่เขยควรมีอ ำนำจมำกกว่ำนี้ใช่ไหม เขำรู้สึกยุ่งเหยิงอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะรวบรวมควำมกล้ำเพื่อแสดงควำมคิดของเขำในที่สุด “พี่เขย ข้ำไม่อยำกกลับไปส ำนักศึกษำแล้วขอรับ”
“ได้ ! ”
“ไม่ได้ ! “
เฟิงหยูเองและซวนเทียนหมิงพูดพร้อมกัน แน่นอนพี่สำวของเขำเลือกที่จะต่อต้ำนควำมคิดของเฟิงจื่อหรู
เฟิงจื่อหรูยกมือปิดหน้ำของเขำ เอำล่ะ เขำแสดงสิ่งที่เขำต้องกำรจะแสดงออก สิ่งที่ตำมมำจะอยู่ระหว่ำงคู่รัก เด็กน้อยมองที่นิ้วมือของเขำเขำเห็นแสงจ้ำของเฟิงหยูเองมองซวนเทียนหมิง และถำมว่ำ “ไม่มีใครดูแลเด็กในแบบที่เจ้ำท ำ เขำสำมำรถท ำอะไรก็ได้และมันก็ดี แต่เขำจะไม่ไปส ำนักศึกษำได้อย่ำงไร”
เขำอธิบำยให้นำงฟัง “จื่อหรูไม่ได้เป็นเด็กอีกแล้ว นอกจำกนี้ขึ้นอยู่กับแรงบันดำลใจและควำมเชี่ยวชำญของเขำเอง เขำควรจะสำมำรถเลือกทำงที่เขำต้องกำรเดินไปข้ำงหน้ำได้ ! ”
“เขำอำยุเท
