ยักหน้ำ “ข้ำจะจัดกำรสิ่งนี้เอง”
เรือกลับไปที่ท่ำเรือที่พวกเขำออกเดินทำงในตอนเย็น
หลังจำกไข้ของเฟิงจื่อหรูบรรเทำลง เขำขี่หลังเป่ยจื่อตลอดเวลำ แม้ว่ำเขำจะคัดค้ำนมำหลำยครั้งโดยบอกว่ำเขำสำมำรถเดินได้ แต่เป่ยจื่อก็ยังยืนหยัดอยู่ เด็กไม่สำมำรถเป็นอิสระได้และไม่สำมำรถถูกพำกลับไปในลักษณะที่ไม่ได้รับสิทธิเท่ำนั้น
แผลที่นิ้วก้อยของเขำหำยแล้วหลังจำกได้รับกำรรักษำโดยเฟิงหยูเองมันถูกห่อด้วยผ้ำสีขำว และองครักษ์เงำได้รวมตัวเป็นวงกลมรอบ ๆ ทั้งสองพร้อมกับซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเอง ทุกคนลงไปที่ท่ำเรืออย่ำงรวดเร็ว เฟิงจื่อหรูเหวี่ยงมือเล็ก ๆ ของเขำขณะที่พิงหลังของเป่ยจื่อ และกล่ำวกับเฟิงหยูเอง “ท่ำนพี่ไม่จ ำเป็นต้องเชื่อมต่อนิ้วที่ถูกตัดของข้ำ ข้ำคิดว่ำจะปล่อยให้มันหำยไปแบบนี้”
ใจของเฟิงหยูเองสั่นไหว เรื่องนี้ได้กลำยเป็นปมในใจของนำง ทุกครั้งที่นำงเห็นมือซ้ำยของเฟิงจื่อหรูมีเพียงสี่นิ้ว หัวใจของนำงก็จะเริ่มเจ็บปวดอย่ำงเหลือล้น
ซวนเทียนหมิงรู้ว่ำนำงรู้สึกอย่ำงไร ดังนั้นเขำจึงยื่นมือไปจับมือของนำงไว้แน่น โดยไม่รอให้เฟิงหยูเองพูด เขำตอบเฟิงจื่อหรู “ได้ มันจะไม่เชื่อมต่อกัน ผู้ชำยต้องกล้ำหำญ อำกำรบำดเจ็บเล็กน้อยนี้ไม่มีอะไรมำก”
“ขอรับ” เฟิงจื่อหรูพยักหน้ำเอื้อมมือไปที่ซวนเทียนหมิง ซวนเทียนหมิงเดินไปด้ำนข้ำงหน้ำรวดเร็ว และได้ยินเด็กกล่ำวว่ำ “พี่เขย ข้ำอยำกคุยกับท่ำนพี่”
เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว “ถ้ำมีเรื่องจะพูด
