งเด็กหญิงไปอยู่กับหวงซวนเป็นการส่วนตัว เมื่อเขากลับมา เขาพูดกับเฟิงหยูเอง “นักเดินเรือคนหนึ่งเพิ่งมาและกล่าวว่าลมในแม่น ้านั้นแรงมากตลอดทั้งวัน ลมพัดมาจากเหนือจรดใต้และควรซื้อเวลาให้เราได้สักหน่อย อย่างน้อยก็ควรลดช่องว่างลงครึ่งวัน สถานการณ์ในชิงโจวข้าจัดการไว้แล้ว เมื่อเรือจอดเทียบท่าก็ยากที่พวกเขาจะหลบหนีได้”
นอกจากการไว้วางใจจากชิงโจวที่จะจับพวกเขาแล้ว ไม่มีอะไรที่จะทำได้ เฟิงหยูเองรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อยและไฟที่ลุกไหม้ข้างในหน้าอกของนางอึดอัด นางเพียงแค่กลับไปยังมิติของนางเพื่ออาบน ้า เมื่อนางออกมา ซวนเทียนหมิงถือหมั่นโถวสองสามชิ้น และสงสัยว่าเขาจะกินมันได้หรือไม่
“มันคืออะไร” นางถาม “หมั่นโถวเหล่านี้มาจากไหน ? ”
ซวนเทียนหมิงกล่าวว่า “ชาวเรือคนหนึ่งเอามาให้ พวกมันเป็นอาหารมื้อเย็นของเรา เห็นได้ชัดว่านี่คืออาหารเย็นสำหรับห้องพักหรูหราห้องพักทั่วไปมีโจ๊กที่เป็นน ้า ผู้คนที่อยู่ข้างล่างไม่ได้รับอะไรเลย และพวกเขากินเฉพาะอาหารแห้งที่พวกเขานำมา” ขณะที่พูดอย่างนี้เขาบีบหมั่นโถวในมือของเขาแล้วบิมันออกมาเป็นชิ้น “มันแข็งเหมือนก้อนหินน่าจะเป็นกะหล ่าปลีที่เน่าเสีย “
เฟิงหยูเองส่ายหัว “วางมันลงเร็ว ข้าจะไปในมิติและต้มบะหมี่ในมิติของข้า เรียกหวงซวนและพวกเขามากิน นอกจากนี้เรียกสหายขึ้นมา เพียงแค่เบียดเสียดกันเข้ามาในห้องทั้งสองแล้วกินมาม่าสักถ้วย”
ซวนเทียนหมิงพยักหน้า และเฝ้าดูนางเข้าสู่มิติข
